ตอนเดินผ่านไป๋เซิ่ง เธอยังยื่นมือไปตบแขนเขาเบา ๆ พร้อมเอ่ยขอบคุณว่า
“ขอบใจนะ พี่ชายสมองทึบ!”
ไป๋เซิ่งยังไม่ทันได้ตอบ เธอก็หายวับออกไปจากหน้าประตูแล้ว!
ไป๋เซิ่งก้มมองตรงที่เธอตบ เห็นรอยมันขนาดเท่าฝ่ามือประทับอยู่บนเสื้อผ้าของตัวเอง เส้นเลือดบนหน้าผากพลันปูดขึ้นมา!
“ไป๋ชีชี!!!”
สุดท้ายเขาก็สูดหายใจลึก ๆ ข่มความโกรธเอาไว้ เขารู้ดีว่าบททดสอบของตัวเองเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!
ไป๋เซิ่งเดินตามเข้าไป แต่ไม่เห็นใคร จึงเดินไปหาตามห้องนอนห้องหนึ่ง!
แล้วก็เห็นไป๋ชีชีทำตัวคุ้นเคยกับบ้านใหม่เสียเหลือเกิน เธอเลือกห้องได้เรียบร้อย แถมตอนนี้ยังกำลังหยิบข้าวของออกจากกระเป๋าเดินทางทีละชิ้น ปากก็บ่นงึมงำไม่หยุด!
ในใจก็ไม่มีคำพูดดี ๆ สักคำ!
“อันนี้ไม่เอา น่าเกลียดเกินไป อันนี้วางตรงนี้ ดูแล้วสบายตา!”
【สมกับเป็นบ้านหมอจริง ๆ ตกแต่งเหมือนห้องเก็บศพเป๊ะ มองแล้วขนลุกชะมัด! อืม! วางของสีสันสดใสหน่อยดีกว่า ไม่งั้นกลัวจะฝันร้าย!】
“พี่ชายสมองทึบ ช่วยลงทะเบียนลายนิ้วมือฉันให้หน่อยสิ! พรุ่งนี้ฉันจะได้ไม่ถูกล็อกอยู่นอกบ้านอีก!”
【ดูจากท่าทางพี่ชายสมองทึบแล้ว ต่อไปคงกลับบ้านดึกตลอด ฉันไม่อยากไปนั่งแกร่วอยู่หน้าประตูทุกวันหรอกนะ เดี๋ยวเสียภาพลักษณ์เมืองหมด! หรือคราวหน้าจะไปนอนโรงพยาบาลดีล่ะ?!】
ไป๋ชีชีนึกอะไรได้ก็พูดออกมา แต่พอหันกลับไปก็เห็นไป๋เซิ่งยืนหน้าดำมองเธออยู่ ราวกับผีร้ายที่มาพรากวิญญาณ ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง