“ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีกแล้ว!!!”
ไป๋เซิ่งคิดว่าถ้าได้เห็นไป๋ชีชีอีก เขาคงอดใจไม่ไหวจนฆ่าเธอจริง ๆ จึงกัดฟันไล่เธอออกไป!
“ไม่ได้หรอก ฉันไม่ไปหรอก แต่ถ้าพี่จะไล่ฉันจริง ๆ ฉันก็มีแต่ต้องกลับตระกูลไป๋แล้วล่ะ อ้อ! แล้วขาอีกข้างของไป๋เวยเวยจะยังอยู่ดีไปได้อีกกี่วันก็ไม่รู้นะ”
แต่ไป๋ชีชีไม่หลงกลมุกนี้ เธอเลิกคิ้วแล้วเปิดฉากข่มขู่ทันที
เพราะเธอค้นพบว่า แค่ยกชื่อไป๋เวยเวยขึ้นมาใช้กับไป๋เซิ่งก็ได้ผลทุกครั้ง ยังไงก็แค่ขยับปาก ไม่เปลืองแรงสักนิด! แถมยังบรรลุเป้าหมายของตัวเองได้อีก!
อืม! ดีจริง ๆ!
ส่วนไป๋เซิ่งจะคิดยังไงก็ช่าง! ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย!
พูดจบไป๋ชีชีก็เดินอ้อมไป๋เซิ่ง กลับไปนั่งที่โต๊ะอาหาร เปิดถุงอาหารอีกถุงที่ยังไม่ได้แกะ แล้วหยิบกล่องข้างในออกมา!
พอเปิดออก กลิ่นเหม็นแปลก ๆ ก็ฟุ้งกระจายไปทั่วอีกครั้ง!!
【พี่ชายสมองกลวงคนนี้ไม่มีมารยาทเอาซะเลย ก็แค่กินก๋วยเตี๋ยวหอยขมเอง ทำไมต้องจุกจิกขนาดนี้ด้วย? สงสารก๋วยเตี๋ยวหอยขมของฉันจัง ฉันเพิ่งกินไปแค่สองคำเอง! ฮือ ๆ ๆ!!】
【แต่คิดจะไล่ฉันไปเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก! ยังดีที่ฉันมีของโปรดอันดับสอง เต้าหู้เหม็นของฉัน! อื้ม! หอมจัง! เต้าหู้เหม็นนี่แหละที่รักอันดับสองของฉัน!!】
ไป๋ชีชีหยิบเต้าหู้เหม็นเข้าปากอย่างมีความสุข แล้วหลับตาพริ้มด้วยความพึงพอใจ!
ไป๋เซิ่งยังโมโหอยู่ เขาจ้องไป๋ชีชีตาค้าง เห็นเธอหยิบของเหม็นหึ่งอีกชิ้นออกมา จนลืมเรื่องไล่เธอไปเสียสนิท ก่อนกัดฟันถามเสียงเข้มว่า