หลังกินมื้อเช้าเสร็จ ไป๋เซิ่งก็ไปส่งเธอถึงโรงเรียนจริง ๆ!
แต่ระหว่างทาง ไป๋เซิ่งกลับยิ่งทำตัวแปลกเข้าไปใหญ่ ถึงขั้นถามว่าในโรงเรียนยังมีใครรังแกเธออีกไหม เรียนตามทันหรือเปล่า ปรับตัวได้ไหม
ยังถามอีกว่าอยู่บ้านเขาแล้วมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า อยากปรับสภาพแวดล้อมในบ้านยังไงก็ได้ ตามใจเธอทุกอย่าง!
นั่งรถมาเที่ยวนี้ ไป๋ชีชีรู้สึกว่าชีวิตตัวเองคงใกล้ถึงจุดจบแล้ว!
[แย่แล้ว ๆ พี่ชายสมองทึบคนนี้ต้องกำลังวางแผนการใหญ่อะไรอยู่แน่ ๆ หรือจะส่งฉันไปขายที่เมียนเป่ย? ตอนนี้เลี้ยงฉันให้อ้วนท้วนขึ้น จะได้ตายใจหรือไง? ถึงตอนนั้นคงหนีไม่รอดแล้วสินะ??]
[ฮือ ๆ ๆ น่ากลัวจัง!!!]
ไป๋ชีชีแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว!!
ไป๋เซิ่ง: ...?
ช่างเถอะ ชีชีคงต้องใช้เวลาปรับตัวอีกหน่อย เขาไม่รีบร้อน!
หลังจากนั้นไป๋เซิ่งก็ไม่พูดอะไรอีก กลัวว่าถ้าพูดต่อ ชีชีจะโดดลงจากรถหนีไป!!
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร แถมยังปลอดภัยดี ไป๋เซิ่งส่งไป๋ชีชีถึงโรงเรียน พอเปิดประตูรถ เธอก็หายวับไปแล้ว เขาอยากทักทายบอกลาก็ยังไม่มีโอกาส!
“เฮ้อ! ไป๋เซิ่ง นายต้องพยายามให้มากกว่านี้นะ!!”
ไป๋เซิ่งมองแผ่นหลังของไป๋ชีชีที่วิ่งหนีไป ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะขับรถออกไป!
กลับโรงพยาบาลไปเป็นวัวเป็นม้าต่อ!!
......
เรื่องบนอินเทอร์เน็ตเมื่อวานแพร่ไปทั่วโรงเรียนแล้ว ยิ่งเมื่อวานมีรถตำรวจมาถึงด้วย ทุกคนในโรงเรียนจึงรู้กันหมดว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน!
เพราะอย่างนั้น ทุกคนจึงพอจำไป๋ชีชีซึ่งเป็นผู้เสียหายได้