“ไป๋เซิ่ง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!! ดื่มจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง พูดอะไรเหลวไหลเนี่ย?? รีบปล่อยฉันเลยนะ ระวังฉันฟาดหน้าแหกเอา!!!”
ไป๋ชีชีตั้งตัวไม่ทัน จู่ ๆ ก็ถูกไป๋เซิ่งกอดเข้าให้ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า! คำพูดแบบนี้หลุดจากปากพี่ชายสมองทึบอย่างไป๋เซิ่งได้ด้วยเหรอเนี่ย??!
ไป๋ชีชีแทบจะสติแตกอยู่แล้ว!!
[แย่แล้ว ๆ ไป๋เซิ่งบ้าไปแล้วหรือไง? พูดอะไรเพ้อเจ้อเนี่ย? หรือว่าเมาจนคิดว่าฉันเป็นไป๋เวยเวย?? แต่ก็ไม่น่าใช่นะ! เมื่อกี้เหมือนเขาเรียกชื่อฉันนี่นา? อย่าบอกนะว่าดื่มจนสมองพังไปแล้ว?? แย่แล้ว ต้องโทรหาพ่อไป๋ไหม? ถ้าเขากลายเป็นคนบ้าขึ้นมาจริง ๆ พ่อคงไม่โยนความผิดมาให้ฉันหรอกนะ?]
[แต่พ่อไป๋มีลูกชายตั้งหลายคน บ้าไปสักคน...คงไม่เป็นไรมั้ง??]
ไป๋ชีชีกลัวจริง ๆ ว่าความผิดจะตกมาอยู่ที่ตัวเอง!! เธอรีบยื่นมือไปพยายามแกะไป๋เซิ่งออก แต่คราวนี้กลับไม่สำเร็จ??
“พี่ชายสมองทึบ ปล่อยฉันก่อนได้ไหม? เอวฉันจะหักอยู่แล้ว!”
ไป๋ชีชีทุบแขนเขาแรง ๆ หวังให้คลายกอดลงบ้าง เจ้าบ้านี่กอดแน่นเกินไปแล้ว! เธอหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!
[พระเจ้า! เจ้าบ้านี่เมาแล้วแรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!!]
“โอ๊ย! ชีชีเจ็บตรงไหน? พี่รองนวดให้ไหม!!”
ฤทธิ์เหล้าของไป๋เซิ่งเริ่มกำเริบอีกครั้ง แต่สติยังเหลืออยู่นิดหน่อย พอได้ยินไป๋ชีชีบอกว่าเจ็บ เขาก็รีบคลายมือที่กอดเธอไว้ แล้วเอื้อมมือไปแตะเอวเธอทันที!
“เพี๊ยะ!”
“พี่ชายสมองทึบ จะจับตรงไหนของฉันเนี่ย??”