“ตอนแรกก็แค่โดนซ้อมน่ะ แต่หลังจากนั้นไม่รู้ยังไง คนพูดถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังบอกว่าพี่เหยียนลงมือเพราะเฉินเจี๋ยด้วย ถึงจะมีสาเหตุนั้นอยู่บ้างก็เถอะ”
“พี่เหยียนโมโหจนทนไม่ไหว เลยให้คนไปสืบหาต้นตอ พอหาตัวเจอก็ซ้อมอีกรอบ พวกนั้นกลัวพี่เหยียนเอาคืน แถมยังทำตัวมีพิรุธเพราะรู้สึกผิด ก็เลยย้ายโรงเรียนกันไป!”
เซียวหงติดตามหลิ่วเหยียนมาตั้งแต่ประถม ครอบครัวของพวกเธอก็ถือว่าเป็นมิตรสหายกันมานาน!
ปกติเธอจะเป็นลูกกระจ๊อกของหลิ่วเหยียนก็จริง แต่เธอรู้ว่าพี่เหยียนเป็นคนใจดี! เพียงแต่ครอบครัวแบบนั้นทำให้เธอไม่มีทางเลือก นอกจากต้องทำตัวดุดันเท่านั้น!
หลิ่วเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ!!
การถูกขุดแผลเก่ามาพูดถึงเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก!
แต่ถ้าไป๋ชีชีไม่ถอนฟ้อง ชีวิตของเธอในบ้านนั้นคงยิ่งลำบากกว่าเดิม!!
ไป๋ชีชีไม่พูดอะไร เพียงมองหลิ่วเหยียนแล้วเอียงคอ ก่อนจะถามขึ้นมาดื้อ ๆ ว่า
“เธอชอบเฉินเจี๋ยตรงไหนกันแน่? หน้าตาก็ไม่หล่อ แถมยังเอ๋อ ๆ อีกต่างหาก!”
“หา? อะไรนะ?”
หลิ่วเหยียนคิดว่าไป๋ชีชีคงจะเยาะเย้ยเธอสักยก ไหน ๆ ก็รู้เรื่องน่าอับอายของเธอตั้งมากมายแล้ว ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรแบบนี้ขึ้นมากะทันหัน!
สมองนี่เลี้ยวไปไกลเกินไปหรือเปล่าเนี่ย??
ตอนนี้มันเกี่ยวอะไรกับเฉินเจี๋ยด้วยล่ะ??
“พวกเธอสองคนก็ชอบเฉินเจี๋ยเหมือนกันเหรอ?”
ไป๋ชีชีหันไปมองเซียวหงกับจางเสี่ยวฟาง ผลคือทั้งคู่ส่ายหน้ารัวราวกับกลองป๋องแป๋ง รีบปฏิเสธทันทีว่า
“ไม่ ๆ ๆ! พวกเราไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย พี่เหยียนต่างหากที่ชอบ พวกเราแค่ช่วยเอาใจพี่เหยียน คอยออกความเห็นให้เท่านั้นเอง!!”