“อะไรนะ?? ตาไป๋เจ้าเล่ห์จริง ๆ ไปโรงเรียนยังหาผู้คุมงานมาให้ฉันอีก! ถ้าวันไหนเจอเขา ฉันจะไถขนให้เกลี้ยงเลย! รีบไปกันเถอะ! สายแล้ว!!”
ไป๋ชีชีได้ยินก็รู้ทันทีว่าไป๋หย่งฮุยหาคนมาคอยจับตาดูเธอ โกรธจนกัดฟันกรอด ตาแก่นั่นไม่ไว้ใจเธอจริง ๆ เหรอ??
เธอเป็นคนประเภทที่จะหนีหรือไง???
ใช่หรือเปล่าล่ะ??
พอเห็นเธอตกลง ไป๋เซิ่งก็เลิกคิ้ว ชื่อเสียงพ่อยังใช้ได้ผลจริง ๆ!! จากนั้นเขาก็ถือถุงเดินตามไป๋ชีชีออกจากบ้าน!
พอขึ้นรถแล้ว ไป๋เซิ่งถึงยื่นถุงในมือให้เธอ ก่อนเอ่ยเหมือนไม่ได้ตั้งใจว่า
“นี่ของที่ฉันทำเกินมาเมื่อเช้า กินเถอะ! ทิ้งไปก็เสียดาย!”
ไป๋ชีชีมองผู้ชายที่ทำตัวผิดปกติด้วยความประหลาดใจ พลางลูบคาง
【แปลกมาก แปลกสุด ๆ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของวันนี้แล้วนะ ตั้งแต่ปลุกฉัน ส่งฉันไปเรียนเอง แถมตอนนี้ยังให้ข้าวเช้าอีก หรือเขาถูกใครยึดร่างไปแล้ว??】
ใครจะไปเชื่อว่าหมอนั่นที่สมองมีปัญหา แถมยังเป็นหมาหงอยตามตื๊อคนอื่น จะมาดีกับศัตรูอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้??
ไป๋เซิ่งที่กำลังขับรถไม่พูดอะไร เขากลัวว่าถ้าอ้าปากเมื่อไรจะเผลอหลุดด่าออกไป!!
คนเราจะไว้ใจกันให้มากกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?
เขาดีกับน้องสาวตัวเองบ้างไม่ได้หรือไง??
ไป๋ชีชีเบะปาก ก้มลงเปิดถุง ข้างในมีแซนด์วิช ไข่หนึ่งฟอง และนมหนึ่งขวด!
พอเห็นของกิน ไป๋ชีชีก็โยนแผนร้ายของไป๋เซิ่งทิ้งไปหมดสิ้น!
ช่างเหตุผลมันเถอะ กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน!
ระหว่างทางไป๋เซิ่งได้ยินเธอกินแซนด์วิชที่เขาทำไปพลาง ในใจก็จับเขาไปเล่นละครชิงอำนาจในวังวนไปจนถึงตอนจบ!