คาบสุดท้ายของช่วงเช้ากำลังจะเริ่มแล้ว เพราะเป็นนักเรียนปีสามมัธยมปลาย จึงเข้าสู่ช่วงทบทวนบทเรียนกันแทบหมดแล้ว!
แต่สำหรับห้องสิบสามที่คะแนนรั้งท้ายแบบนี้ คุณครูก็ได้แต่ทำใจสอนใหม่ตั้งแต่ต้นอีกรอบ!
เรื่องนี้กลับเข้าทางไป๋ชีชีพอดี!
เธอไม่รู้จริง ๆ นี่นา!! ชาตินี้ที่ไป๋ชีชีเรียนไม่เก่งก็เพราะสภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวย พ่อบุญธรรมทุบตี ถึงเธอจะต่อต้านและแย่งชิงโอกาสเรียนมาได้ แต่เธอก็ไม่ใช่คนหัวดีด้านการเรียนอยู่ดี
ไป๋ชีชีอุตส่าห์เรียนจบมัธยมปลายมาได้แทบตาย แต่เพราะคะแนนแย่เกินไป สอบได้แค่สามร้อยกว่าคะแนน ไม่ได้เข้าแม้แต่มหาวิทยาลัยที่พอจะเชิดหน้าชูตาได้ สุดท้ายตระกูลไป๋ก็พาตัวกลับไป
ส่วนตัวเธอเอง หลังเรียนจบในชาติก่อนก็ไม่ได้แตะหนังสือมาอีกตั้ง 40 ปี ตอนนี้ให้กลับไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยใหม่ แบบนี้ไม่ใช่จงใจแกล้งป้าสาววัยหกสิบกว่าอย่างเธอหรือไง?
เธอมองหนังสือการเมืองบนโต๊ะ แล้วตาก็มืดวูบไปแล้ววูบหนึ่ง!!
สุดท้ายเธอหลับตาปี๋ แล้วหลับไปเลย!!
แต่เธอหลับได้ไม่นาน เพราะมาสาย พอหมดคาบก็ถึงเวลาเลิกเรียนตอนเที่ยงแล้ว!
มื้อกลางวันที่โรงเรียนมัธยมไป๋อวิ๋นที่หนึ่งต้องกินในโรงอาหาร โรงอาหารของที่นี่มีสามแห่ง แบ่งตามห้องเรียน!
ห้องหนึ่งถึงสามกินที่โรงอาหารหนึ่ง ซึ่งจัดไว้ให้นักเรียนเก่งโดยเฉพาะ ก็กลัวพวกเด็กไม่เอาไหนอย่างพวกเธอจะไปกวนสมาธิการเรียนของคนอื่นน่ะสิ! ไม่ใช่แค่โรงอาหารที่แยกกัน แม้แต่ห้องเรียนก็แบ่งโซนชัดเจน! อยู่คนละอาคารกันเลย!