“เอ่อ...!”
ไป๋เซิ่งอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ไป๋ชีชียกมือขึ้นห้ามเสียก่อน
“หยุดเลย พี่ไม่ต้องพูดดีกว่า เดี๋ยวฉันต้องเสียเวลาคิดคำด่าพี่อีก เหนื่อยจะตาย ปล่อยให้ฉันกินข้าวอย่างสบายใจสักมื้อได้ไหม? เราอยู่กันแบบไม่ยุ่งกันเหมือนเมื่อก่อนก็ดีอยู่แล้ว!”
ไป๋ชีชีกลัวเขาจะพูดอะไรทำนองด่าหรือสั่งสอนเธออีก จึงกดปิดไมค์ให้เขาเองเลย!
เธอไม่อยากฟัง!!!
ไป๋เซิ่ง: ...?
เขาอุตส่าห์รวบรวมความกล้าอยู่นาน คิดจะขอโทษเรื่องคำพูดแรง ๆ ที่พูดไปวันนั้น แต่กลับโดนยัยนี่ตัดบทเสียก่อน!
ความอัดอั้นตันใจจุกอยู่ในอก คำขอโทษนี่เขาไม่พูดแล้วก็ได้!!!
แต่...
พอนึกถึงจางเฉียง เขาก็เงยหน้ามองไป๋ชีชีอีกครั้ง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลองหยั่งเชิงพูดขึ้นว่า
“นี่! ช่วงหลายวันที่ผ่านมา พี่สืบเรื่องญาติคนไข้คนนั้น แล้วเจอจุดน่าสงสัยหลายอย่าง...”
ไป๋เซิ่งเล่าเรื่องที่สืบมาในช่วงหลายวันนี้ ก่อนจะทำหน้าเศร้า หันมองไป๋ชีชีด้วยสีหน้าสับสนปนกลัดกลุ้ม
“จางเฉียงคนนี้ดูท่าจะไม่ธรรมดาเลยนะ ดันไปพัวพันกับพวกแก๊งอันธพาลด้วย! พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองไปทำให้เขาไม่พอใจตอนไหน เฮ้อ!”
ไป๋ชีชีเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แววตาราวกับกำลังมองคนโง่
【พี่ไม่ได้ไปทำอะไรเขาหรอก เพราะเขาเป็นพวกของไป๋เวยเวย แถมยังอยู่แก๊งเดียวกับเซี่ยงหยาง ผู้จัดการบาร์ซิงจี้ที่ฉันเผาไปคืนนั้นด้วย! พวกนั้นเป็นคนของไป๋เวยเวยทั้งนั้น!】
【ไป๋เวยเวยอยากเล่นงานพี่ แค่เรียกใช้คนในแก๊งนั้นก็ง่ายนิดเดียว เพราะพวกพี่ไม่ระแวงเธอเลยนี่นา! จุ๊ ๆ บ้านไป๋นี่คงได้ซวยกันถ้วนหน้าเข้าสักวัน! คราวนี้ยังถือว่าเธอยั้งมือแล้วนะ ไม่ได้เอาชีวิตพี่ไปด้วย!】