ตอนบ่าย ตอนที่ไป๋หย่งฮุยพาสองพี่น้องไป๋เวยเวยกลับมา ก็เห็นไป๋ชีชีนอนดูซีรีส์อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น บนโต๊ะกลาง บนโซฟา แถมยังเต็มพื้นไปด้วยซองขนมกับเปลือกผลไม้!
มองปราดเดียวก็เหมือนกองขยะชัด ๆ!
พอเห็นภาพนั้น เส้นเลือดบนหน้าผากของไป๋หย่งฮุยก็กระตุกยิก ๆ ความดันพุ่งปรี๊ด เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนตะโกนลั่น!
“ไป๋ชีชี เธอกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย???”
“อ๊ะ! ตาแก่ไป๋ กลับมาแล้วเหรอ? ก็ฉันว่างนี่นา เลยดูทีวีแป๊บหนึ่งไง”
ไป๋ชีชีเงยหน้าขึ้นมองไป๋หย่งฮุยแวบหนึ่งทั้งที่ยังยุ่งอยู่ ก่อนตอบอย่างรวดเร็วแล้วก้มกลับไปดูทีวีต่อ!
“ดูทีวีงั้นเหรอ? นี่เธอกำลังรื้อบ้านอยู่ต่างหาก! ดูสิว่าทำอะไรไว้! เหมือนกองขยะไม่มีผิด!”
ไป๋หย่งฮุยตะโกนอย่างผิดหวังที่สอนไม่รู้จักจำ!
ตอนอยู่บริษัท มีเขาคอยจับตาดู ยัยนี่ก็ยังไม่เหลวไหลขนาดนี้นะ กินขนมแล้วก็ยังรู้จักเอาขยะไปทิ้งถัง ทำไมพอกลับบ้านถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้เนี่ย??
“คุณพ่ออย่าเพิ่งโกรธเลยค่ะ น้องไม่ได้ตั้งใจหรอก อาจจะยังไม่ชินกับชีวิตตอนนี้ นิสัยไม่ค่อยดีบางอย่างก็พอเข้าใจได้ค่ะ! ต่อไปน้องต้องปรับปรุงแน่!”
ไป๋เวยเวยกดมุมปากที่กำลังยกขึ้น ก่อนเริ่มช่วยแก้ต่างให้ไป๋ชีชีอย่างเข้าอกเข้าใจ!
เธอได้ยินพวกคนรับใช้ในบ้านพูดมาตลอดว่าพ่อกับไป๋ชีชีไม่ลงรอยกัน วัน ๆ ไม่ทะเลาะก็เถียงกัน ตอนนี้ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง!
ถ้าอย่างนั้นการไล่ไป๋ชีชีออกจากตระกูลไป๋ก็คงง่ายขึ้นเยอะ!
“ใช่ครับพ่อ ยัยนี่มอมแมมซกมกแบบนี้ ทำให้คนตระกูลไป๋ขายหน้าจริง ๆ ถ้าไม่ไหวก็ให้ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกเถอะครับ จะได้ไม่ต้องมาขวางหูขวางตา!”