เมืองไป๋อวิ๋น ถนนที่หรูหราที่สุด...ถนนเฉาหยาง ตั้งอยู่ใจกลางเมือง แต่กลับเป็นแหล่งพักพิงของเหล่านกฮูกยามราตรี
ทั้งที่ฟ้ายังไม่มืด ผู้คนก็หลั่งไหลกันขวักไขว่ คึกคักสุด ๆ!
ไป๋ชีชีเลี้ยวเข้าไปในบาร์ชื่อซิงจี้ทันที!
แต่กลับถูกขวางไว้ตั้งแต่หน้าประตู!
“มีปัญหาอะไร? เปิดร้านแล้วไม่ให้คนเข้าเหรอ??”
ไป๋ชีชีกะพริบตามองยามหน้าประตูที่ทำหน้าตายขวางเธอไว้ ก่อนจะถามอย่างโมโห!
“เธอ...บรรลุนิติภาวะหรือยัง? ที่นี่ไม่รับผู้เยาว์นะ!!”
ยามกวาดตามองไป๋ชีชีตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเค้นคำพูดออกมาได้ในที่สุด!
ไม่ใช่ว่าเขารังแกเด็กนะ แต่ไม่ว่าจะมองยังไง ยัยเด็กนี่ก็ดูไม่เหมือนคนบรรลุนิติภาวะเลย!
ช่วงนี้ตรวจเข้มมาก พวกเขาไม่กล้าเสี่ยงเด็ดขาด! ถ้าปล่อยเธอเข้าไปแล้วโดนตรวจขึ้นมา เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตายยังไง!!
ไป๋ชีชี:...?
ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี!!
เธอไม่ต่อปากต่อคำกับเขา หยิบบัตรประชาชนออกมายื่นจ่อหน้าเขาทันที เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจแล้วพูดว่า!
“เห็นไหม! ฉันอายุ 18 แล้ว! บรรลุนิติภาวะแล้ว! ตอนนี้เข้าได้หรือยัง??”
ยาม:...?
นี่เพิ่งบรรลุนิติภาวะเองไม่ใช่เหรอ?
สาวที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะก็วิ่งเข้าบาร์เสียแล้ว มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี! แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นลูกค้า
ยามข่มความไม่พอใจในแววตาไว้ แล้วถอยหลังอย่างนอบน้อมหนึ่งก้าว เอียงตัวเปิดทาง ก่อนจะคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีว่า:
“ลูกค้าเข้าไปได้ครับ แต่สิ่งที่ไม่ควรมองก็อย่ามอง คนที่ไม่ควรไปหาเรื่องก็อย่าไปหาเรื่องนะ นี่เป็นคำเตือนจากลุง”