ไป๋หย่งฮุยมองผู้มาเยือนชัด ๆ แล้วก็ชะงักไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเอ่ยถามอย่างยินดีว่า
“เยี่ยนโจว? ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?”
“คุณลุงไป๋ ผมมีคดีอยู่แถวนี้พอดีครับ แล้วก็รับคำฝากจากพ่อให้เอาของมาให้คุณลุงด้วย! นี่เป็นหลงจิ่งหน้าพระที่นั่งที่พ่อเพิ่งได้มา เขาให้ผมเอามาให้คุณลุงลองชิมครับ”
ฟู่เยี่ยนโจวยื่นถุงให้ด้วยท่าทีสุภาพ แล้วอธิบายกับไป๋หย่งฮุย
“ฮ่า ๆ ๆ ดีเลย! ฉันก็ว่าแล้วว่าฉีซุ่นตาแก่คนนั้นเป็นคนมีน้ำใจ ได้ของดีแล้วยังนึกถึงฉันด้วย มา ๆ เข้ามานั่งก่อน!”
พอได้ยินว่าเป็นของฝากจากเพื่อนรัก ไป๋หย่งฮุยก็รีบต้อนรับฟู่เยี่ยนโจวเข้ามานั่งอย่างร่าเริง
ฟู่เยี่ยนโจวยิ้มแล้วเดินตามเข้าไป ระหว่างผ่านไป๋ชีชี สายตาก็เหลือบมองเธอโดยไม่ตั้งใจ
ตั้งแต่ไป๋ชีชีเห็นหน้าฟู่เยี่ยนโจวชัด ๆ เมื่อครู่ เธอก็ยืนอึ้งไปทั้งตัว ผู้ชายคนนี้...หล่อเกินไปแล้ว!!
เธอมองจนตาค้าง พอจู่ ๆ สบตากับเขาเข้า ก็ยิ่งหลงเสน่ห์จนแทบละลาย!
เห็นเขาเดินเข้าไปแล้ว เธอก็รีบกุลีกุจอตามไป นั่งลงทางซ้ายของเขา เอียงคอมองตาไม่กะพริบ!!
【อ๊ากกกก!!!! ผู้ชายอะไรหล่อขนาดนี้ ทั้งตา จมูก ปาก หู แยกออกมาดูก็สวยหมด พอรวมกันแล้วนี่มันผลงานสวรรค์สร้างชัด ๆ!!】
【วันนี้ดวงดีสุด ๆ ไปเลย ได้เห็นหนุ่มหล่อด้วย! ว้าว! ตื่นเต้นจัง ไม่รู้ว่าจะขอลองจับดูสักหน่อยได้ไหมนะ?!】
ไป๋ชีชีจ้องเขาตาเป็นมัน ในใจส่งเสียงกรี๊ดจนแทบถล่มตึกของไป๋ซิง!
จู่ ๆ ฟู่เยี่ยนโจวก็หันมามองไป๋ชีชี แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย เมื่อกี้เสียงเพ้อเจ้อพวกนั้นเธอเป็นคนพูดเหรอ? แต่เธอไม่ได้อ้าปากเลยนี่?