ไป๋เซิ่งมองไป๋ชีชีในหน้าจอด้วยความเอ็นดู พอถึงเวลาผ่าตัด เขาถึงค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลงอย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วลุกขึ้นไปทำงาน!
ไป๋ฉีที่อยู่โรงเรียนในเมืองหลวงก็เห็นการถ่ายทอดสดเหมือนกัน ช่วงนี้ในโรงเรียนมีคนพูดถึงไป๋ชีชีมากขึ้นเรื่อย ๆ อยากไม่ฟังก็คงไม่ได้!
เขาเลยเปิดดูเสียเลยว่าไป๋ชีชีกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ใครจะรู้ว่าเปิดมาก็เห็นเธอออกไปโชว์ฝีมือข้างนอกเสียแล้ว!
ไป๋ฉี: …!
น้องสาวคนนี้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ? อืม! ต่อไปคงต้องเลิกเถียงกับเธอให้น้อยลงแล้ว ไม่งั้นวันไหนเธอโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้วจับเขาโยนไปขุดเหมือง เขาคงจบเห่แน่!!
แต่ทำไมเขาถึงอยากออกไปอวดคนอื่นจังว่าไป๋ชีชีเป็นน้องสาวของเขา?
ไม่ได้ ต้องอดใจไว้ ห้ามให้ไป๋ชีชีรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคราวหน้าเวลาทะเลาะกัน เขาคงเถียงไม่ขึ้นแน่!!
ส่วนไป๋เซวียนที่เข้าห้องทดลองไปทำงานง่วนอยู่กว่าหนึ่งเดือน ในที่สุดการทดลองก็เสร็จสิ้นลงช่วงหนึ่งพอดี วันนี้เขาหยุดพัก!
ก่อนหน้านี้เขารับปากพ่อไว้ว่า ทุกครั้งที่หยุดจะไปกินข้าวเป็นเพื่อนคุณปู่ที่บ้าน แล้วก็นั่งคุยกับท่านสักหน่อย!
พอเพิ่งเดินเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงคุณปู่ดังทรงพลังมาแต่ไกล:
“เด็กคนนี้ดูทะเล้นเจ้าเล่ห์ น่าเอ็นดูจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีฝีมือแบบนี้ด้วย เก่งมาก เก่งมาก! ฮ่า ๆ ๆ! ฉันชอบเด็กคนนี้จริง ๆ! แต่เมื่อกี้โทรศัพท์ไปพูดถึงตระกูลหลิน ตระกูลไป๋อะไรนั่น ทำไมฟังดูคุ้น ๆ นะ?”
“คุณปู่!”