ต้องดูสิว่าหลานสาวไม่กลับบ้านมาตั้งหลายปี ลำบากมาบ้างหรือเปล่า โดนใครรังแกมาหรือไม่? ต่อจากนี้มีเขาอยู่ ใครก็อย่าหวังจะรังแกหลานสาวสุดที่รักของเขาได้!
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของคุณปู่ไป๋ก็เริ่มแดงเรื่อขึ้นมา
“คุณปู่ อย่าเพิ่งร้อนใจนะครับ ตอนนี้ต่อให้ไปเมืองไป๋อวิ๋นก็ไม่เจอเธอหรอก เมื่อกี้คุณปู่ก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าชีชีอยู่เมืองหู กำลังถ่ายรายการอยู่ รอถ่ายเสร็จกลับบ้านก่อน แล้วคุณปู่ค่อยไปก็ยังไม่สาย อีกอย่าง คุณปู่ไม่บอกคุณย่าสักคำเลยเหรอครับ?”
ไป๋เซวียนเห็นคุณปู่พูดว่าจะไปก็ทำท่าจะออกไปเดี๋ยวนั้น จึงรีบยื้อไว้แล้วเตือนอย่างใจเย็น
คุณปู่ยังใจร้อนเหมือนเดิมเลย! อายุปูนนี้แล้ว ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทาง ใครจะรับผิดชอบล่ะ?
แต่ไป๋เซวียนรู้ว่าใครพอจะห้ามคุณปู่ได้
เป็นอย่างที่คิด พอคุณปู่ไป๋ได้ยินหลานชายคนโตพูดถึงภรรยาของเขา ใจที่อยากเจอหลานสาวก็พลันสงบลงทันที ตอนนี้ภรรยายังอยู่ในห้องวิจัย ไปตั้งสองเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าภารกิจคราวนี้จะเสร็จเมื่อไร
ชิงชิงก็อายุมากแล้ว ทุกครั้งที่ทำงานก็มักจะอดหลับอดนอน พอถึงเวลากินข้าวก็ลืมกินอยู่บ่อย ๆ จนเป็นโรคกระเพาะ
ตั้งแต่เขามาเมืองหลวงแล้วรู้ว่าเธอใช้ชีวิตไม่เป็นเวลา ก็กลัวร่างกายจะทนไม่ไหว จึงคอยทำอาหารหลาย ๆ อย่างส่งเข้าไปให้ทุกวัน
ทำอย่างนี้ต่อเนื่องมานานกว่าสิบปี!
ถ้าจู่ ๆ เลิกเอาอาหารไปให้ ด้วยนิสัยทำงานจนลืมกินลืมนอนของเธอ คงได้ปล่อยให้ตัวเองหิวอีกแน่!