ฟู่เยี่ยนโจวที่อยู่นอกประตูเห็นภาพชวนทุเรศนี้เข้า สีหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อ เขามาทำงานแท้ ๆ แต่กลับต้องมาจัดการผู้หญิงเจ้าชู้อย่างเธอด้วย น่าเบื่อชะมัด!
แต่ถ้าไม่ยุ่งด้วย เขาก็ทำใจปล่อยผ่านไม่ได้!
ความรับผิดชอบกับเหตุผลตีกันไปมา สุดท้ายความรับผิดชอบก็เอาชนะเหตุผล เขาผลักประตูพรวดเข้าไปทันที!
แล้วก็ยืนนิ่งตาค้าง มองภาพทุกอย่างข้างในอย่างตกตะลึง!
เห็นไป๋ชีชีกำลังขี่นายแบบที่นอนคว่ำอยู่บนพื้น มือถือขวดเหล้าเปล่า แล้วก็…ร้องเพลง? แถมยังร้องเพลงกระต่ายน้อยเชื่อฟังอีกต่างหาก??
ส่วนนายแบบอีกหลายคนต่างหดตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้อง บนหัวกับตัวมีรอยจูบอยู่ประปราย ไม่สิ ดูยังไงก็เหมือนแผลมากกว่า?
โดนซ้อมมาเหรอ?
แต่ละคนกอดหัวด้วยมือทั้งสองข้าง ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว! แถมยังไม่กล้าเงยหน้าด้วย!
แค่ไป๋ชีชีขยับตัว พวกเขาก็สะดุ้งโหยงกันเป็นแถว!
บนพื้นยังมีอีกคนนอนอยู่ เลือดไหลอาบหัวไม่หยุด ไม่รู้ว่ายังเป็นหรือตาย!
ฟู่เยี่ยนโจว: …?
เขาเฝ้าอยู่หน้าประตูมาตลอด หรือว่าเขาพลาดอะไรไป? แค่โทรศัพท์สายเดียว แถมยังมัวแต่ตีกันอยู่ในใจ ทำไมถึงกลายเป็นที่เกิดเหตุไปได้ล่ะ??
เขาจะจับดีไหม? หรือจะจับดี?
“ไป๋ชีชี คุณกำลังทำอะไรอยู่??”
ฟู่เยี่ยนโจวถามไป๋ชีชีที่ยังขี่ม้าอยู่ด้วยสีหน้าเย็นชา!
ไป๋ชีชีเห็นประตูถูกกระแทกเปิดกะทันหัน จึงหันไปมองด้วยหัวที่มึนงง เอียงคอพินิจอยู่นานกว่าจะจำคนตรงหน้าได้ แล้วก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที:
“อ๊ะ! พี่ชายสุดหล่อนี่นา!!”