“เฮ้! นี่นายเป็นอะไรเนี่ย? แอบกินของฉันได้ยังไงกัน?? ทำไมไม่ไปซื้อกินเองล่ะ? อีกอย่าง เราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นสักหน่อย! รีบคืนมาเลย ห้ามกินนะ!!?”
ไป๋ชีชีหวงของกิน พอเห็นไป๋เซิ่งยื่นมือมาหยิบเนื้อแกะเสียบไม้ของเธอ ก็รีบเข้าไปแย่งทันที!!
พอถูกไป๋ชีชีตวาดใส่ ไป๋เซิ่งก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับไม่คิดจะปล่อยมือแล้ว แถมยังตอบสนองไว เปลี่ยนเนื้อแกะเสียบไม้ที่เพิ่งคว้ามาไว้ในมืออีกข้าง หลบการแย่งชิงของไป๋ชีชีได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะยัดเข้าปากตัวเองทันที!
“พี่กินของเธอ อยู่บ้านเธอ แล้วพี่กินเนื้อแกะเสียบไม้ของเธอไปไม้เดียวมันจะเป็นอะไรนักหนา?? ต้องขี้เหนียวขนาดนี้เลยเหรอ? อืม! ไม่คิดว่าจะอร่อยเหมือนกันนะ! มา เอาให้พี่ชายคนรองกินอีกไม้สิ!”
ไม่รู้ทำไม พอได้กินของที่แย่งมาจากไป๋ชีชี ไป๋เซิ่งก็รู้สึกว่าอร่อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาด พูดจบแล้วยังอยากกินอีกไม้!
“ห้ามกินต่อแล้วนะ นี่ของฉันทั้งนั้น แล้วฉันก็ไม่ได้กินของพี่ด้วย! ฉันจ่ายเงินซื้อเอง ส่วนเรื่องที่ฉันอยู่บ้านพี่ ก็เพราะพี่ทำให้ฉันไม่มีบ้านอยู่ ฉันเลยต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่ นี่เรียกว่าแลกเปลี่ยนกันอย่างเท่าเทียม! ฉันไม่ได้ติดค้างพี่สักหน่อย อย่ามาใช้มุกกดดันทางศีลธรรมกับฉันนะ ไม่ได้ผลหรอก!”
ไป๋ชีชีไม่ฟังเขาพูดจาไร้สาระหรอก! คำพูดพวกนี้มันศัพท์เฉพาะของผู้ชายเฮงซวยชัด ๆ!!
แต่สายตาของเธอกลับจ้องมือเขาเขม็ง คอยระวังไม่ให้เขายื่นมือมาแย่งของกินอีก!
【เนื้อแกะเสียบไม้ของฉัน! ฮือ ๆ! เอาของอร่อยแบบนี้ให้พี่ชายสมองกลวงกิน ช่างสิ้นเปลืองจริง ๆ!! ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องปกป้องของกินที่เหลือไว้ให้ดี! ห้ามให้เขามาทำอาหารของฉันพังอีก! ทั้งหมดนี่เป็นของฉัน!!!】