ไป๋เวยเวยยิ้มพลางโบกมือ จนกระทั่งร่างของไป๋เซิ่งลับตาไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันจางหาย เธอมองเค้กในมือ ก่อนจะโยนมันทิ้งอย่างรังเกียจ
เพราะต้องรักษาหุ่น เธอจึงไม่ชอบกินของหวานมาตลอด แต่พี่รองดันชอบซื้อของหวานมาให้ เธอก็ต้องแสร้งทำเป็นชอบอีก พอทีเถอะ!
แต่การกลับบ้านไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะไม่มีคนอยู่ในบ้านคอยช่วย!
แววตาของไป๋เวยเวยเย็นเยียบ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรออก!
……
ไป๋ชีชีตามไป๋หย่งฮุยกลับบ้าน ตลอดทางต้องทนสายตาเย็นชาจากเขา แต่เธอก็ไม่ใส่ใจ กินขนมในมือจนแทบหมดแล้ว ไม่หิวสักนิด! พอถึงบ้าน ประโยคแรกที่เธอพูดก็คือ
“มื้อเย็นฉันไม่กินแล้ว ไม่ต้องเก็บไว้ให้!”
จากนั้นก็วิ่งตึกตักกลับห้องไปนอน!
ทิ้งไป๋หย่งฮุยให้นั่งเดือดดาลอยู่ในห้องนั่งเล่น ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เขาหันไปตะโกนด่าใส่บันไดอย่างเกรี้ยวกราด
“ไป๋ชีชี แกมันเด็กเหลือขอ! ลงมาเดี๋ยวนี้ ได้ยินไหม?! ใครอนุญาตให้แกไม่กินข้าว ไป๋ชีชี?!”
ต่อให้ไป๋หย่งฮุยตะโกนด่าอยู่ข้างล่างแค่ไหน ไป๋ชีชีก็ไม่สะทกสะท้าน!
สุดท้ายไป๋หย่งฮุยก็ด่าจนเหนื่อย ทำได้แค่เลิกสนใจเธอ!
เขาแค่สั่งให้พี่หวังเก็บของกินมื้อดึกไว้ให้เธอหน่อย แล้วกลับไปทำงานในห้องหนังสือ
วันนี้มีงานค้างอีกตั้งเยอะ! ทั้งหมดเป็นเพราะยัยเด็กบ้าคนนั้นแท้ ๆ!!
คืนนั้น ที่โรงพยาบาล ไป๋เวยเวยรู้ว่าไป๋หย่งฮุยกับไป๋ชีชีเข้ากันไม่ดี กลับถึงบ้านก็ทะเลาะกันทันที เธอจึงโล่งใจขึ้นมา
ไป๋ชีชี แกถูกตระกูลไป๋ทอดทิ้งและถูกไล่ออกจากบ้านไม่ช้าก็เร็วแน่!!
ส่วนตัวต้นเหตุอย่างไป๋ชีชี ตอนนี้กำลังนอนหลับสบาย!