“น้องชีชีดวงอะไรจะดีขนาดนี้ เพิ่งมาร่วมรายการวาไรตี้วันแรกก็เจอเรื่องแบบนี้เลย! ออกทะเลไปจับปลาแท้ ๆ ยังงมของสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้อีก โอ้โห ๆ ๆ!”
“ใช่ ๆ ๆ ฉันก็ว่าน้องคนนี้ไม่ธรรมดาเหมือนกัน! ทำไมฉันถึงตื่นเต้นอยากรู้เรื่องต่อจากนี้ขนาดนี้นะ! ผู้กำกับ ต้องมีตอนต่อให้ได้นะ!!!”
ในโลกออนไลน์เต็มไปด้วยคนที่ทั้งคาดหวังและใคร่รู้เรื่องนี้!
ส่วนไป๋ชีชีกับคนอื่น ๆ เห็นสถานการณ์แบบนี้ก็ทำได้แค่ลงจากเรือแต่โดยดี ทว่าของที่ไป๋ชีชีกอดไว้ในมือถูกเจ้าหน้าที่สวมเสื้อกาวน์คนหนึ่งรับไป
“ส่งมาให้ฉัน!”
ไป๋ชีชีมองเจ้าหน้าที่คนนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นของให้เขา สีหน้าเคร่งขรึมพลางเตือนว่า
“ของชิ้นนี้คงต้องแยกไว้จัดการนะคะ ถ้าพวกคุณจะตรวจสอบ ก่อนเปิดกล่องควรเตรียมอุปกรณ์ป้องกันให้พร้อม!”
เจ้าหน้าที่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เคร่งเครียดขึ้น แต่พอมองอีกฝ่ายเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ดูก็รู้ว่ายังเรียนหนังสืออยู่ จะไปรู้อะไรได้ล่ะ??
แต่ในเมื่อเด็กคนนี้หวังดีเตือนเขา เขาก็พยักหน้ารับ
“ได้ ฉันรู้แล้ว!”
พูดจบเจ้าหน้าที่ก็อุ้มกล่องไป โดยมีทหารหลายนายคุ้มกันไปยังรถบ้านที่ปิดมิดชิดเป็นอย่างดี! ข้างตัวรถพิมพ์ชื่อสถาบันวิจัยการแพทย์เมืองหูไว้!
ส่วนขีปนาวุธลูกนั้นก็ถูกผู้เชี่ยวชาญนำไปยังที่ปลอดคน แล้วถอดชนวนตรงนั้นเลย อย่างไรเสียถ้าขนของแบบนั้นกลับไปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทาง ใครก็รับประกันไม่ได้!!
“สวัสดีครับ ผมติงหาว หัวหน้าหน่วยกองกำลังติดอาวุธ พวกคุณกู้งมของพวกนี้ขึ้นมาจากทะเลวันนี้ เรื่องนี้สำคัญมาก พวกคุณต้องไปกับผมสักเที่ยว ผมมีเรื่องต้องถาม!”