ไป๋เซิ่งมองเธอพลางหัวเราะเยาะตัวเอง ก่อนพูดต่อว่า:
“หึ ๆ! ไม่รู้จริงเหรอ? พ่อรักเธอมาตั้งกี่ปี แต่เธอกลับอยากให้บริษัทของเขาล้มละลาย แม้แต่แม่ล่ะ เธอเคยจริงใจกับแม่สักครั้งไหม? ไม่เลย เธอแค่หลอกตัวเองว่าทำดีเท่านั้น! ที่เธอทำก็แค่หวังผลประโยชน์จากพวกเรา!”
เขาเองก็เพิ่งคิดได้หลังจากตื่นจากความหลงผิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาถูกภาพน้องสาวแสนดีของเวยเวยหลอกตา คิดว่าสิ่งที่เธอทำถูกต้อง และสิ่งที่เธอพูดก็ถูกต้องไปหมด!
แต่พอมองเธอออก เขาถึงได้รู้ว่า เมื่อก่อนแค่ไป๋เวยเวยบอกว่าไม่สบาย พวกเขาก็เรียกหมอ ซื้อของ แล้วป้อนยาให้ ดูแลเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งหมดเป็นพวกเขาที่ริเริ่มทำเอง!
แค่เธอบอกว่าไม่มีเสื้อผ้าใส่ พวกเขาพี่น้องกับพ่อก็ขนเสื้อผ้าคอลเล็กชันใหม่ประจำฤดูกาลมาให้เธอเลือก!
แค่เธอบอกว่าไม่มีเงินใช้ คนทั้งบ้านก็ผลัดกันหาเงินค่าขนมให้ ไม่เคยขาด!
ใช่ เธอไม่เคยพูดตรง ๆ สักครั้ง พวกเขาเป็นฝ่ายยื่นให้เองทั้งหมด แต่เรื่องนี้มันผิดปกติเกินไปแล้ว ราวกับพวกเขาถูกวางกู่ ถึงได้ดีกับไป๋เวยเวยอย่างไม่มีเงื่อนไข!
บางทีนี่อาจเป็นผลจากบทละครที่ชีชีพูดถึง!
แต่ตอนนี้เขาตื่นรู้แล้ว เลยไม่ถูกเธอปั่นหัวอีก!
“หึ ๆ ๆ! ใช่สิ! ทุกอย่างพวกคุณยกให้ฉันเองนี่นา แค่ฉันบีบน้ำตานิดหน่อย ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร พวกคุณก็เอามาประเคนให้ถึงตรงหน้า พวกคุณก็เหมือนหมาที่อยู่ข้างหลังฉัน สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่ดีหรือไง?”