“แค่ก ๆ! เจ้าสี่ กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แช่น้ำอุ่นด้วยล่ะ เดี๋ยวเป็นหวัด!”
ไป๋หย่งฮุยไม่รู้ว่าเจ้าสี่เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก แต่กลัวว่าไอ้หนูนี่จะร้องไห้ออกมาจริง ๆ จึงกระแอมแล้วรีบไล่เจ้าสี่กลับห้องไปก่อน!
ถ้าดูต่ออีกนิด เขาคงอดใจไม่ไหวแล้วชกใครสักคน!
ไป๋จิ่นตาแดงก่ำ ก้มมองเสื้อผ้าที่เปียกโชกของตัวเอง เขาแต่งตัวแบบนี้ น้องสาวคนใหม่จะรังเกียจหรือเปล่านะ?
เขาจึงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะมองไป๋ชีชีอีกครั้ง แล้วค่อยหันหลังกลับห้อง!
ไป๋ชีชีกะพริบตาปริบ ๆ พี่สี่จอมซวยคนนี้เป็นพวกขี้แยด้วยเหรอเนี่ย? จุ๊ ๆ น่าสนุก!
จากนั้นเธอก็หันไปหาพ่อของตัวเอง แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจว่า
“เล่ามาสิ เขาเป็นอะไรไป? โดนใครรังแกมาเหรอ บอกมาให้หนูขำหน่อย!”
“ไป๋ชีชี ยัยเด็กบ้า อย่างน้อยเขาก็เป็นพี่สี่ของแกนะ ยังมีหัวใจเห็นอกเห็นใจคนบ้างไหม? ฮึ! แต่พี่สี่ของแกนิสัยอ่อนแอเกินไป ใคร ๆ ก็ขี่คอได้จนฉันกลุ้มแทบตาย!”
“ถ้าพวกแกสองคนเอาข้อดีมารวมกันได้ก็คงดี!”
ไป๋หย่งฮุยพูดจากใจจริง เขาหวังให้สองคนนี้แบ่งนิสัยกันคนละครึ่ง คนหนึ่งใจกล้า ทำอะไรไม่กลัวสักอย่าง จุดไฟเผานั่นก็ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ถ้าเป็นคนทั่วไปคงโดนจับไปนานแล้ว
แต่ดวงของเธอก็โคตรจะดี ทุกครั้งที่จุดไฟกลับหลบเลี่ยงได้อย่างแม่นยำ
ไม่ก็เป็นการกำจัดภัยให้ประชาชน ความดีความชั่วหักล้างกันไป ทางเบื้องบนเลยไม่เอาเรื่อง