ไป๋ชีชีเห็นสีหน้าของไป๋เวยเวยก็เริ่มระแวดระวังขึ้นมา!
บนใบหน้าไร้อารมณ์นั้นมีความเย็นชาแบบที่ไป๋ชีชีไม่เคยเห็นมาก่อน ราวกับเธอเป็นแค่คนตายคนหนึ่ง!
“ไป๋เวยเวย แน่ใจนะว่าจะทำให้ฉันต้องเสียใจ? งั้นก็ลองดูสิ! ฉันตั้งตารออยู่เลย! มาเลย! ขอให้พายุโหมกระหน่ำยิ่งกว่านี้อีก!”
ไป๋ชีชีเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว ก่อนจะแอบตั้งท่าป้องกันไว้ ส่วนภายนอกกลับกางแขนออก ทำท่าราวกับไม่กลัวสักนิด!
ไป๋เวยเวยมองท่าทางเอื่อยเฉื่อยของไป๋ชีชี แววตาก็มืดครึ้มลงเรื่อย ๆ!
ไป๋ชีชี เธอมีสิทธิ์อะไร? ฉันประจบเอาใจตระกูลไป๋มาตั้งสิบกว่าปี แต่พอไป๋ชีชีกลับมาได้แค่เดือนเดียว ก็ทยอยได้ความรักจากพ่อแม่กับพี่รองไปหมด แถมยังทิ้งฉันไว้ข้างทาง!
คืนนี้จะทำให้เธอได้รู้ว่าผลลัพธ์ของการล่วงเกินไป๋เวยเวยอย่างฉันเป็นยังไง!!
“ไป๋ชีชี คืนนี้ฉันจะฆ่าเธอ!!”
ไป๋เวยเวยเลิกทำตัวอ่อนโยนอย่างที่เคยเป็น จู่ ๆ ก็พลิกมือซ้าย มีดสั้นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ จากนั้นเธอมองไป๋ชีชีด้วยสีหน้าเย็นเยียบ ก่อนขยับร่างพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แล้วฟันเข้าที่คอของไป๋ชีชี!
“เชี่ย! เธอเป็นวรยุทธ์ด้วยเหรอ?… อึก!! ซี๊ด!!”
พอเห็นท่าทีของไป๋เวยเวย ไป๋ชีชีก็เบิกตากว้าง แทบตั้งตัวไม่ทัน ถ้าเมื่อครู่ไม่ได้ถอยหลังไปครึ่งก้าว ตอนนี้เธอคงไม่ทันได้ขยับตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณจนหลบคมมีดที่เกือบคร่าชีวิตไปได้อย่างหวุดหวิด ถึงอย่างนั้นคอก็ยังถูกเฉือนอยู่ดี
แผลตื้น ๆ ที่คอไม่ถึงตายก็จริง แต่เจ็บนะ!!