ไป๋เวยเวยเรียนปีหนึ่งมหาวิทยาลัย เดิมทีควรพักอยู่หอ แต่เธอไม่ยอม ไป๋หย่งฮุยเลยไม่บังคับ ดังนั้นเธอจึงกลับบ้านทุกวัน!
เพียงแต่ช่วงนี้เธอต้องไปจัดการเรื่องบาร์ด้วยตัวเอง เลยโกหกว่าอยากพักหอ ไป๋หย่งฮุยได้ยินก็รับปากทันทีโดยไม่คิดอะไร!
ส่วนไป๋ชีชีกำลังเรียนซ้ำชั้นมัธยมปลายปีสาม ทุกวันจึงต้องกลับบ้าน!
ไป๋หย่งฮุยคิดว่าไป๋เวยเวยไม่อยู่บ้าน เลยอยากให้ชีชีกลับมาอยู่ด้วย พอกลับถึงบ้านก็โทรหาไป๋ชีชีทันที อยากให้เธอกลับมาอยู่บ้าน!
บ้านไม่มีลูก ๆ อยู่ เขาไม่ชินเอาเสียเลย!!
ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ไป๋ชีชีออกไปอยู่ข้างนอก ก็ไม่มีใครทะเลาะกับเขาแล้ว!!
ทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเวยเวย เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลไปหมด!
แต่ไป๋ชีชีกลับยืนกรานไม่ยอมกลับ!! ยังพูดอีกว่า:
จะให้ไปก็ไป จะให้กลับก็ต้องกลับงั้นเหรอ? คิดว่าฉันเป็นของเล่นหรือไง?!
ไป๋หย่งฮุย: …เด็กคนนี้นี่ เขาเคยพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?
ไป๋ชีชีวางสายแล้วกลับไปบ้านของไป๋เซิ่ง เปิดประตูเข้าไปก็เห็นคนเมาอยู่ในบ้าน กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วห้องรับแขก ขวดเหล้าล้มกระจายเกลื่อนพื้น ดูก็รู้ว่าหมอนี่ดื่มมาพักใหญ่แล้ว!
“โห เมาขนาดนี้ใครเนี่ย? อ้าว! ที่แท้ก็พี่ชายรองสมองทึบของฉันนี่เอง! จุ๊ ๆ ๆ เป็นอะไรไปล่ะ ถึงได้ดื่มเหล้าดับทุกข์? อย่าบอกนะว่าโดนผู้หญิงคนนั้นทิ้งมา!!”
นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋ชีชีเห็นไป๋เซิ่งหมดสภาพขนาดนี้ ดวงตาเธอเป็นประกาย ก่อนจะวิ่งตึกตักเข้าไปหา แล้วเริ่มซ้ำเติมอย่างสะใจ!