“ไป๋ชีชีใช่ไหม! ตอนนี้บริษัทกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ทุกคนไม่มีเวลามาเล่นกับเธอหรอก! ถ้าอยากอยู่แผนกวิจัยและพัฒนาก็ทำงานของตัวเองดี ๆ ถ้าไม่อยากอยู่ก็ลาออกไป!”
ศาสตราจารย์เฉินไม่ได้ฟังเธอ กลับหันมาตักเตือนไป๋ชีชีด้วยสีหน้าจริงจัง!
โครงการที่อยู่ในมือเขาล้วนสำคัญมาก หากไม่มั่นใจเต็มร้อย เขาจะเอามาลองกับเด็กสาวคนหนึ่งเล่น ๆ ได้อย่างไร?
“ลองทำตามวิธีของเธอดู!”
เสียงจริงจังของไป๋หย่งฮุยดังมาจากหน้าประตู!
ทุกคนในแผนกวิจัยและพัฒนาหันไปมองพร้อมกัน ก็เห็นไป๋หย่งฮุยยืนอยู่ตรงประตู ข้างกายมีไป๋จิ่นกับชุยโหยวเซินที่กลับมาอีกครั้ง
พอทุกคนเห็นว่าเป็นเจ้าของบริษัทตัวจริง ก็รีบเก็บสีหน้ากันแทบไม่ทัน
“ประธานไป๋!”
ไป๋ชีชีหันไปมองพ่อเฒ่าที่จู่ ๆ ก็โผล่มาอย่างประหลาดใจ
[ตาแก่นี่มาไวขนาดนี้เลยเหรอ? แอบติดเครื่องระบุตำแหน่งไว้กับฉันหรือไง? แต่ในที่สุดก็ได้กลิ่นอายประธานจอมเผด็จการแล้ว! จุ๊ ๆ เหมือนเข้าบทสุด ๆ!!!]
ไป๋หย่งฮุย: …?
เขาก็เป็นประธานจอมเผด็จการอยู่แล้วไหมล่ะ!!!
ไป๋หย่งฮุยแอบถลึงตาใส่ไป๋ชีชี เจ้าตัวเล็กไร้หัวใจนี่ เขาได้ยินลูกชายคนที่สี่บอกว่าตอนชีชีออกไป สีหน้าเธอดูไม่ดี ก็เลยเป็นห่วงความปลอดภัยของเธอจนทิ้งงานตามมา แต่เธอยังมีหน้ามาว่าเขาอีก ฮึ!!!
ไป๋หย่งฮุยเก็บอารมณ์ พยักหน้าให้ทุกคนอย่างเคร่งขรึม ก่อนจะหันไปพูดกับศาสตราจารย์เฉินด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“อืม ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว ศาสตราจารย์เฉิน ลองทำตามวิธีของเธอดู ไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร เรายังมีเวลา”