เขาคิดว่าน้องสาวพูดถูก น้องสาวก็ต้องอยู่บ้านกิน ๆ เล่น ๆ สิ จะไปทำงานงี่เง่านั่นทำไม?
แต่น้องสาวจะหาที่อยู่ตอนแก่เหรอ? งั้นต่อไปเขาเลิกถ่ายละคร แล้วไปอยู่กับเธอด้วยได้ไหมนะ?
ไป๋หย่งฮุยกับไป๋ชีชีมองไป๋จิ่นด้วยความตกตะลึง!
ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋จิ่นดุคนอื่น แต่ก็ไม่ถึงกับดุหรอก แค่เสียงดังขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้นก็นับเป็นพัฒนาการครั้งใหม่แล้ว!!
“แฮ่ม ๆ ขอแนะนำให้ทุกคนรู้จัก นี่คือลูกสาวแท้ ๆ ของผม ต่อไปบริษัทนี้ก็เป็นของเธอ เธออยากมาทำงานเมื่อไหร่ก็ได้! วันนี้เธอแค่มาเดินเล่นเท่านั้นเอง! เอาละ ทุกคนไปทำงานกันเถอะ พวกเรากลับก่อน!”
ไป๋หย่งฮุยกระแอมสองที ก่อนอธิบายตัวตนของไป๋ชีชีให้ทุกคนฟัง!
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะยกบริษัทให้ไป๋ชีชีในอนาคต ไอ้เจ้าสามไม่กลับมาตั้งนาน แถมยังแยกแยะอะไรไม่ออกอีก ถ้ายกบริษัทให้มัน สักวันบริษัทได้เจ๊งแน่!
ยกให้ลูกสาวยังดีกว่า!! ด้วยนิสัยรักเงินยิ่งชีพของลูกสาว บริษัทนี้มีแต่จะรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ!
ไป๋หย่งฮุยกำลังคิดแผนการของตัวเองอย่างกระหยิ่มใจ ลูกคิดในลูกคิดแทบกระเด็นไปโดนหน้าผากไป๋ชีชีอยู่แล้ว!
ไป๋ชีชี: …!
[ที่ตาแก่ไป๋พูดเมื่อกี้ หมายความว่าจะยกบริษัทให้ฉันเหรอ?? สมองเขามีน้ำเข้าไปหรือไง?? ฉันก็แค่ยัยขี้เกียจที่กินแล้วก็นอน เขายกบริษัทให้ฉัน ไม่กลัวบริษัทเจ๊งหรือไง??]
[ไม่ ๆ เขาคงแค่พูดพล่อย ๆ ไปอย่างนั้น ใช่ ต้องเป็นแค่คำพูดเหลวไหลแน่ ๆ ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินเลย!!]