“หืม?”
ไป๋ชีชีมองเขาอย่างงุนงง พูดอะไรของเขาน่ะ?
“ข้อห้าเธอทำผิด คำตอบคือข้อซี! ข้อง่ายแค่นี้ยังทำไม่ได้ โง่ชะมัด!”
ไป๋ฉีถือนมอยู่ในมือ ยืนมองไป๋ชีชีจากด้านข้างด้วยสีหน้ารังเกียจ!
ไป๋ชีชี: …!
[สวรรค์เอ๊ย คันไม้คันมือแล้ว ถ้าฉันต่อยเขาจนตาย ตาแก่ไป๋จะมาแก้แค้นฉันไหมเนี่ย?]
“ฉันโง่แล้วแกฉลาดนักหรือไง? โดนน้องสาวตัวเองทรมานจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้ว ยังจะมาพูดอีกนะ จุ๊ ๆ ๆ ต้องยอมรับว่ามีเสน่ห์อยู่เหมือนกันนะ เสน่ห์แบบคนตาย!”
ไป๋ชีชีขยับริมฝีปากเบา ๆ คำพูดแต่ละคำคมกริบจนคนฟังแทบขาดใจ!
“ไป๋ชีชี หุบปากเดี๋ยวนี้!!”
พอไป๋ฉีได้ยินเธอพูดจี้ใจดำก็โมโหจนแทบควันออกหู แต่พอนึกได้ว่าไป๋ชีชีเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ คำด่าที่จ่ออยู่ปลายลิ้นก็ถูกกลืนลงคอไปทั้งดุ้น!
น่าโมโหชะมัด ยัยบ้าคนนี้ช่วยชีวิตเขาไว้ จนตอนนี้ด่าใครยังด่าไม่ถนัดเลย!
“อ๋อ!”
ปากไป๋ชีชีรับคำ แต่ในใจยังด่าต่อ:
[ให้ฉันหุบปาก? ฝันไปเถอะ! ท่อนไม้อย่างแก โดนไป๋เวยเวยอดข้าวไปตั้งหลายวัน สมองก็ไม่ได้งอกขึ้นมาสักนิด เห็นได้ชัดว่าเป็นปัญหาทางพันธุกรรม ตาแก่ไป๋ ลูกชายคนที่สามพังแล้ว ปั้นใหม่อีกคนดีไหม?]
[แต่ถึงสมองจะไม่งอก ปากกลับงอกนะ ปากคอเราะร้ายจนฆ่าคนได้เลย จุ๊ ๆ ๆ มีอนาคตนี่นา แต่ทำไมปากดีใส่ฉันคนเดียวล่ะ ไม่มีสุภาพบุรุษเอาซะเลย ไร้มารยาท!]
ไป๋ชีชีด่าในใจจนพอใจแล้วก็กลอกตา ไม่เถียงกับเขาต่อ ก้มหน้าครุ่นคิดโจทย์บนกระดาษสอบ
ไป๋ฉีหอบหายใจด้วยความโมโห ยืนอยู่พักใหญ่จนเริ่มสงบลง แต่ก็ยังไม่ยอมไปไหน กลับทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างแรงแล้วนั่งงอนตุ้บป่อง!