หุ่นยนต์ตัวนั้นมีฟังก์ชันพื้นฐานอยู่ไม่กี่อย่าง เช่น ทักทายง่าย ๆ บอกเวลา ตั้งเสียงปลุก แล้วก็เปิดเพลง!
ฟังก์ชันแทบไม่ต่างจากโทรศัพท์มือถือเลย เว้นแต่โทรออกกับวิดีโอคอลไม่ได้
มันเป็นแค่หุ่นยนต์ตัวเล็ก ๆ ที่สร้างขึ้นมาเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเท่านั้น!
เดิมทีเขาคิดว่ารอให้กลับไปที่สถาบันวิจัยคราวนี้แล้วค่อยเพิ่มฟังก์ชันใหม่ ๆ ให้มันอีกหน่อย!
ลองดูว่าจะพัฒนาหุ่นยนต์ให้ก้าวข้ามรูปแบบเดิม ๆ ที่มีอยู่ในตลาดได้ไหม!
แต่วันนั้นพอเขาพาหุ่นยนต์เลียนแบบมนุษย์ตัวนี้จากบริษัทกลับหอพัก เจ้าสิ่งนั้นกลับเริ่มคลุ้มคลั่งขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ตอนแรกมันก็สั่งให้เขาทำงาน? เขายังไม่ทันคิดอะไรไปมากกว่านั้น ฝันร้ายของเขาก็เริ่มต้นขึ้น!
พื้นสกปรกเมื่อไร เจ้าหุ่นยนต์ตัวน้อยก็จะสั่งให้เขาไปกวาด ถ้าไม่ยอมขยับ เจ้าตัวนั้นก็จะร้องเตือนเหมือนเครื่องกระจายเสียง ทุก ๆ 10 นาที! ดังลั่นจนคนทั้งบริษัทได้ยิน!
พนักงานที่ทำงานล่วงเวลาตอนดึกตกใจกันจนคิดว่าบริษัทมีผีสิง!
ไม่ก็พอถึงเวลากินข้าว เจ้าตัวเล็กก็จะเตือนเขาว่าถึงเวลากินแล้ว ไม่ได้เตือนแค่เขาคนเดียว แต่เตือนพนักงานทุกคนในแผนกวิจัยและพัฒนา!
ถ้าพวกเขากินข้าวช้าไปแม้แต่นาทีเดียวเพราะงานหรือเหตุผลอื่น เสียงเตือนของเจ้าตัวนั้นก็จะดังตามมาแบบไม่ช้าสักนาที!
ปัญหาคือเพลงเตือนภัยที่มันใช้ไม่เคยซ้ำกันเลย!
บ้างก็เพลง “วันดี ๆ” บ้างก็เพลง “ร่ำรวย” บ้างก็เพลง “ยินดีด้วย” แถมเสียงยังดังลั่นอีกต่างหาก!
พวกเพื่อนร่วมงานในแผนกวิจัยและพัฒนาถูกเสียงรบกวนจนต้องเอามือปิดหูแล้วหนีเตลิดกันทุกครั้ง!