“พี่ใหญ่! เธอเป็นน้องสาวของเรานะ พี่พูดแบบนั้นได้ยังไง?”
ไป๋เซิ่งโมโหขึ้นมาแล้ว ปกติพี่ใหญ่ก็เย็นชาอยู่แล้ว แต่ไม่นึกว่าจะพูดกับชีชีแบบนี้อีก ถ้าทำให้ชีชีเสียใจขึ้นมาจะทำยังไง? แล้วถ้าชีชีโมโหจนร้องไห้ล่ะ?
ถ้าชีชีคิดหนีไปอีกจะทำยังไง?
“ชีชี อย่าเสียใจนะ พี่ใหญ่พูดแบบนี้มาตลอด ไม่ต้องเก็บไปคิดหรอก!”
ไป๋เซิ่งหันไปหาไป๋ชีชี แล้วรีบพูดปลอบเสียงอ่อนเสียงหวาน!
ท่าทางประจบประแจงนั่นทำให้ไป๋เซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย!
ไม่ได้เจอกันพักเดียว น้องรองกลายเป็นหมารับใช้ไปแล้วเหรอ? พ่อกับแม่รู้หรือยัง?
ไป๋ชีชีมองพี่ใหญ่ผู้เที่ยงธรรมไร้ความปรานีแล้วมุมปากก็กระตุกไม่หยุด:
[สมกับเป็นก้อนน้ำแข็งจริง ๆ น่าเบื่อชะมัด! แต่พอกลับมาก็ด่าฉันเลยเหรอ? เก่งมาก! สมัยก่อนก็สูสีกับพี่รองเลยนะ!]
ไป๋ชีชีถอนสายตากลับมา แล้วเมินเขาไปเลย! มือเล็ก ๆ ค่อย ๆ เล่นชิ้นส่วนบนโต๊ะทำงาน
ไป๋เซิ่ง: …?
น้องสาว พี่กับเขาเหมือนกันตรงไหน? พี่ไม่ได้ใจร้ายเหมือนพี่ใหญ่นะ! เชอะ!
ไป๋เซวียนเห็นไป๋ชีชีเมินเขาไปตรง ๆ จึงเพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่เสียงที่จู่ ๆ ก็ได้ยินทำให้แววตาไร้อารมณ์ของเขาฉายแววสงสัยและอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาเมื่อครู่นี้เขาได้ยินเสียงในใจของไป๋ชีชีงั้นเหรอ?
หรือว่านี่คือสาเหตุที่น้องรองเปลี่ยนท่าทีต่อไป๋ชีชี?
เขากวาดตามองมือของไป๋ชีชีที่กำลังขยับ คิ้วยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม!
ของในนี้ใช่ว่าจะหยิบจับได้ตามใจเสียหน่อย! สมแล้วที่น้องสาวคนนี้เป็นตัวปัญหา!