สายลมหนาวยะเยือก ไม่รู้ว่าเมื่อใด หิมะก็โปรยปรายลงทั่วตำหนักเจียนเจีย
ท่ามกลางหิมะขาวโพลน นางสวมเสื้อกระโปรงคอไขว้สีทับทิมยาวกรอมพื้น ร่างผอมบางยืนต้านลมอยู่ท่ามกลางเสียงอื้ออึงนับหมื่นนับพัน แววตาหนักแน่น ตั้งมั่นโดดเดี่ยวอยู่นอกความวุ่นวาย กระดูกสันหลังหยิ่งทะนงทั้งกาย ราวดอกเหมยแดงที่ผลิบานท้าลมหนาว ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกเกรงขาม
ฉู่ยากำหมัด ค้อมคำนับลึก “กระหม่อมจะไม่ทำให้เฉิงฮุยผิดหวังเป็นแน่!”
คืนส่งท้ายปีเก่า ปีฉางจื้อที่ 18 หิมะตกหนักกะทันหัน ทั้งในและนอกเขตพระราชวังล้วนขาวโพลน ยิ่งเติมความอึมครึมโหดเหี้ยมให้พระราชวังอันเปลี่ยวร้างแห่งนี้อีกหลายส่วน
พระตำหนักจื่อเฉินตกอยู่ในการควบคุมของกองกบฏ องครักษ์ลับทั้งหลายล้วนสิ้นชีพในการต่อสู้ เหลือเพียงหลี่จี้ผู้ชราที่กางแขนสั่นเทาปกป้องจักรพรรดิฉางจื้อไว้
“เสด็จพ่อ ความอดทนของลูกใกล้หมดสิ้นแล้ว หากพระองค์ยังไม่ทำตามที่ลูกบอก คนต่อไปที่จะตายก็คือหลี่จี้” ราชโองการที่เขาร่างไว้นานแล้ว ยังไม่ได้ประทับตรา บัดนี้เขาหงุดหงิดจนแทบหมดความอดทน
“เลิกหวังเสียเถิด! ต่อให้เจ้าฆ่าเรา แผ่นดินนี้ก็เป็นของเจ้าเก้าอยู่ดี นับว่าเราไม่เคยมองคนผิด หากเลือกเจ้าเป็นรัชทายาท แผ่นดินคงลุกเป็นไฟ ผู้คนล้มตายไปนานแล้ว” มาถึงขั้นนี้ จักรพรรดิฉางจื้อก็พร้อมสู้จนตัวตาย
“ดี!” อ๋องเค่อเผยแววตาอำมหิต “เช่นนั้นพระองค์ก็ไปตายเสีย!”
เขาหมดความอดทนโดยสิ้นเชิง กระชากดาบจากทหารองครักษ์ข้างกาย หมายจะฟันจักรพรรดิฉางจื้อ
ทหารองครักษ์ตกใจสุดขีด “ฝ่าบาทไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”
หากฝ่าบาทสิ้นพระชนม์ บัลลังก์ของอ๋องเค่อย่อมไร้ความชอบธรรม!
ดาบส่องประกายวาววับ สะท้อนแสงในคืนหิมะจนแสบตา หลี่จี้เบิกตากว้าง ตัวสั่นระริกพลางปกป้องจักรพรรดิฉางจื้อไว้
ในวินาทีวิกฤต ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาพร้อมสายลมหนาวคมกริบ เฉียดผ่านแก้มอ๋องเค่อ ก่อนปักเข้าที่ปลายดาบพอดี