ฉีซูเฟยจัดงานเลี้ยงเช่นนี้เป็นครั้งแรก ไทเฮาสกุลหรงย่อมไม่อาจยืนมองอยู่เฉย ๆ โดยไม่ช่วยเหลือ มิฉะนั้นฉีซูเฟยต้องคอยดูแลเรื่องราวจุกจิกทุกอย่างเช่นนี้ ต่อให้พยายามก็อาจจัดการไม่ทั่วถึง
ใครใช้ให้ซูเฟยมีชาติกำเนิดดีเล่า? มีท่านน้าหญิงที่เก่งกาจถึงเพียงนั้น
ช่างน่าอิจฉายิ่งนัก
ไป๋เจี๋ยอวี๋กล่าวพลางอดส่ายหน้าไม่ได้ “คนเราเทียบกันแล้วชวนให้ขุ่นเคืองใจจริง ๆ”
กู้ชิงเจายิ้มให้นาง “ข้ากลับปรารถนาเพียงอยู่เช่นนี้ ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องใด ใช้ชีวิตอย่างสงบ ชมการขับร้องร่ายรำฉลองเทศกาลก็พอแล้ว”
แม้ฉีซูเฟยจะได้อำนาจในวังมาครอบครองอย่างแท้จริง ทว่าวันนี้นางกลับไม่มีเวลาว่างเลยสักนิด ไม่ว่าเรื่องใดก็ต้องคอยจับตาดูอยู่ตลอด เส้นประสาทในสมองขึงตึงอยู่เสมอ ช่างอยู่อย่างไม่สงบเอาเสียเลย
“คำนี้ก็จริง” ไป๋เจี๋ยอวี๋ยิ้ม ก่อนสายตาจะเลื่อนไปหยุดที่จานขนมหวาน นางฉีกยิ้มกล่าวว่า “วันนี้ฉีซูเฟยช่างเอื้อเฟื้อเป็นพิเศษ ขนมหวานนี่มีอยู่แค่ที่นี่เท่านั้น”
ไป๋เจี๋ยอวี๋เองก็เป็นคนชอบกินของหวาน
กู้ชิงเจายิ้มแล้วเลื่อนขนมหวานทั้งหมดไปให้นาง “ยกให้เจ้า”
“ขอบคุณพี่หญิง” ไป๋เจี๋ยอวี๋ดวงตาเป็นประกาย คีบขนมชิ้นหนึ่งใส่ปากทันที
“เพียงแต่แห้งไปหน่อย ระวังจะติดคอ...”
กู้ชิงเจายังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของไป๋เจี๋ยอวี๋ก็เริ่มดูทรมาน
กู้ชิงเจาชะงัก “อย่าบอกนะว่าติดคอจริง ๆ?”
ไป๋เจี๋ยอวี๋พยักหน้าเล็กน้อย พูดไม่ออก ทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง
บังเอิญในยามนั้น นางกำนัลผู้มีหน้าที่ถวายเครื่องดื่มในงานเลี้ยงกำลังนำเครื่องดื่มร้อนที่เพิ่งทำเสร็จมาเปลี่ยนให้กู้ชิงเจา