หลังเทศกาลตวนอู่ อากาศก็ร้อนขึ้นทุกวัน กู้ชิงเจาขี้เกียจยิ่งนัก ไม่ยอมออกจากประตูตำหนัก
เสวี่ยถวนตากแดดจนพอใจแล้วก็เข้ามานอนหมอบข้างกายนาง ปล่อยให้นางลูบขนพลางงีบหลับอย่างสบายอารมณ์
ตำหนักกวนจวีอบอวลด้วยบรรยากาศสงบสุขและกลมเกลียว
ขณะที่กู้ชิงเจากำลังสบายจนแทบจะหรี่ตาหลับไป ประตูด้านนอกก็พลันมีฟางฉีเร่งรุดเข้ามา
“นายหญิง เกิดเรื่องที่วิหารกวั่งจี้แล้ว”
ความง่วงงุนของกู้ชิงเจาพลันมลายไปกว่าครึ่ง
ยามนี้จักรพรรดิจิ่งอันถังอวิ๋นมีโอรสหกองค์และธิดาหนึ่งองค์ มีเพียงองค์ชายสี่ถังจิ่นเท่านั้นที่ประทับอยู่ในวิหารกวั่งจี้ เนื่องจากตำแหน่งของพระมารดาอย่างเจี๋ยอวี่สกุลหวัง
นางนั่งตัวตรงขึ้น ก็ได้ยินฟางฉีกล่าวว่า “เมื่อคืนองค์ชายสี่ไม่ทราบว่าเป็นอันใด จู่ ๆ ก็มีไข้ แต่เหล่าหญิงรับใช้กับบ่าวชายที่ดูแลพระองค์กลับประมาทยิ่งนัก กว่าจะเชิญหมอหลวงมาตรวจดูก็ล่วงถึงเที่ยงวันนี้แล้ว บัดนี้พระองค์มีไข้สูงไม่หยุด อาการอยู่ในขั้นวิกฤต”
กู้ชิงเจาขมวดคิ้วลุกขึ้น “องค์ชายสี่เพิ่งมีพระชนมายุเจ็ดเดือน จะทนไข้สูงเช่นนี้ได้อย่างไร”
นางรำคาญเจี๋ยอวี่สกุลหวัง ทว่าเด็กย่อมบริสุทธิ์ไร้ความผิด