ทุกคนหันไปมองตามเสียง
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคืออาภรณ์กระโปรงยาวสีแดงเข้ม คอเสื้อตั้งผ่ากลาง แขนเสื้อกว้างลากพื้น แต้มลวดลายกลีบดอกไห่ถังตรงเอว ส่วนอื่นมีเพียงลายเมฆม้วนอยู่ตรงปลายแขนเสื้อเล็กน้อย แม้ลวดลายประดับจะไม่มาก ทว่ากลับงดงามพอเหมาะอย่างมีรสนิยม ผ้าคลุมไหล่สีหยกอ่อนพาดจากข้อพับแขนไปด้านหลังเอว เพิ่มความสง่างามอ่อนช้อยให้แก่นาง มวยผมทรงม้าตกห้อยลงอย่างหลวม ๆ มีปิ่นทองประดับลายนกหลวนคาบไข่มุกปักเฉียงอยู่เพียงสองเล่ม แม้เครื่องประดับผมจะมีไม่มาก แต่กลับขับให้นางงดงามสะคราญจนมิอาจหาผู้ใดเทียบ ราวกับนางงามที่ก้าวออกมาจากภาพจิตรกรรมฝาผนัง
นางก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ผ้าคลุมไหล่พลิ้วไหวตามสายลม ความสูงศักดิ์ประหนึ่งซึมลึกอยู่ในกระดูก ทุกอิริยาบถและทุกยิ้มล้วนชวนมอง จนผู้คนรู้สึกว่านางสูงส่งเกินเอื้อม ครั้นแล้วก็เหลือเพียงความละอายใจเมื่อเปรียบเทียบกับตนเอง
“เหลียงหยวนกู้สบายดีหรือ” เหล่าสนมต่างยอบกายคำนับ ทว่าสายตากลับแอบเหลือบมองสลับไปมาระหว่างกู้ชิงเจากับฟ่งอี้ฟาง
สิ่งที่ผู้คนหวาดกลัวที่สุดย่อมเป็นการถูกนำไปเปรียบเทียบ พอกู้ชิงเจาปรากฏตัว ฟ่งอี้ฟางก็หม่นแสงลงในพริบตา ต่อให้สวมกระโปรงงดงามเพียงใดก็ไม่อาจช่วยขับเน้นนางให้โดดเด่นขึ้นมาได้
ฟ่งอี้ฟางก้มหน้า สายตาแตะต้องชายกระโปรงของคนผู้นั้นเพียงนิดเดียว ก็พลันกัดฟันด้วยความเคียดแค้น
กู้ชิงเจายกมือขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแจ่มใส “พี่น้องทั้งหลายมาถึงกันแต่เช้า ข้ากลับมาช้าเสียแล้ว”
“ไม่ช้าเลย เหลียงตี้ฉียังมิได้เรียกพวกเราเข้าไป” เหลียงหยวนกงเอ่ยกับนาง ทว่าสายตากลับอดเหลือบมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าไม่ได้