สามวันต่อมา ลมอ่อนพัดโชยอบอุ่น
มารดากู้และน้องสาวชิงอิ่งเดินทางเข้ามายังหออ๋อง
หลังจากตรากตรำเดินทางและทำความเคารพตามธรรมเนียม กู้ชิงเจาจึงได้พบหน้าครอบครัวในยามอาหารกลางวัน
“ไม่ได้พบกันเสียนาน ดูเจ้าผอมลงไปมาก”
เพิ่งนั่งลง มารดากู้ก็ทอดสายตามองนางด้วยความสงสาร
“มารดาคงไม่ได้พบหน้านานจนมองผิดไปแล้ว ธิดาของท่านกลับอวบขึ้นเสียอีก” กู้ชิงเจายิ้มพลางดึงกู้ชิงอิ่งเข้ามาในอ้อมแขน “ชิงอิ่งโตขึ้นมาก ปีที่แล้วตอนข้าออกเรือน นางยังสูงแค่เอวข้าอยู่เลย”
“เด็กตัวเล็ก ๆ ก็เติบโตเปลี่ยนแปลงทุกวันนั่นแหละ” มารดากู้มองสองพี่น้องด้วยความรักใคร่ “เพียงแต่นางเอ่ยถึงเจ้าบ่อย ๆ ทุกครั้งที่เขียนจดหมายถึงเจ้า นางก็จะคอยมองอยู่ข้าง ๆ อย่างใจจดใจจ่อ”
กู้ชิงเจายื่นมือไปลูบศีรษะนาง “หากคิดถึงพี่ก็หมั่นตั้งใจเรียนหนังสือ รอเขียนหนังสือเป็นแล้วก็เขียนจดหมายถึงพี่ พี่จะได้รับ แล้วก็เขียนตอบกลับไปหาเจ้าได้ด้วย”
“อื้ม ท่านพ่อ ท่านแม่ และพี่ชายก็พูดเช่นนี้เหมือนกัน ตอนนี้ข้าอ่านเซียนจื้อเหวินได้แล้ว” เด็กหญิงตัวน้อยเพิ่งอายุเจ็ดขวบ อีกทั้งเมื่อครั้งเยาว์วัยเคยเจ็บป่วย ร่างกายจึงไม่แข็งแรง เริ่มเรียนหนังสือช้ากว่าผู้อื่นอยู่บ้าง