ข้าชื่อถังควาน
ข้าชอบชื่อนี้มาก เพราะเสด็จแม่ตรัสว่า ตั้งขึ้นด้วยความหมายว่ากว้างขวางใหญ่โต
แต่ตามที่พระสนมมารดาบอก คำว่า ‘ควาน’ ในชื่อข้าหมายถึงใจกว้างร่างอวบ เสด็จพ่อหวังให้ข้าใช้ชีวิตอย่างสบายใจ...
ความแตกต่างระหว่างเหล่าพระสนมเห็นได้ชัดขึ้นมาทันทีเลย
แต่ข้าชอบพระสนมมารดามากจริง ๆ
แม้นางจะชอบใช้ไม้ปัดฝุ่นตีข้า ทั้งยังฟ้องเสด็จแม่ว่าข้าทำผิด และแย่งชิงความโปรดปรานจากเสด็จแม่กับเด็กอย่างข้า...
ช่างเถิด ไม่พูดถึงดีกว่า
พระสนมมารดาของข้าแซ่ไป๋ เป็นเหลียงเฟยผู้กุมอำนาจในวัง นับว่าชาติกำเนิดต่ำต้อยกว่าพระสนมองค์อื่นอยู่มาก ทว่านางกลับใช้ชีวิตอย่างอิสระและองอาจ ไม่มีผู้ใดกล้ารังแก ชีวิตประจำวันมีความสุขยิ่งนัก
ไม่ใช่เพราะข้า แต่เป็นเพราะเสด็จแม่
ได้ยินว่าเมื่อครั้งตำหนักตะวันออกเกิดการกบฏราชสำนัก เสด็จแม่ทรงสงบนิ่งยามคับขันและคุ้มครองพวกเราสองแม่ลูกไว้ มิฉะนั้นคงไม่มีข้าในวันนี้
เพราะเรื่องนี้ พระสนมมารดาจึงเลื่อมใสและชื่นชอบเสด็จแม่เป็นอย่างยิ่ง
ข้าขอกระซิบบอกเรื่องหนึ่ง พระสนมมารดาดีกับเสด็จแม่ยิ่งกว่าข้ากับเสด็จพ่อเสียอีก!
แน่นอนว่าเสด็จแม่ก็ดีกับพวกเราสองแม่ลูกจนแทบหาที่เปรียบมิได้! ฮ่า ๆๆ!
แต่แรกเริ่ม ข้าก็ยังกังวลอยู่บ้าง
อย่างไรเสีย ข้าก็เป็นบุตรชายอนุภรรยาคนโตนี่นา
แม้ข้าจะไม่เอาไหน ทว่าเหล่าอาจารย์ก็บังคับให้ข้าอ่านตำราประวัติศาสตร์มามากมาย ต่อให้ไม่ยกเรื่องไกลตัวมา ก็แค่ราชสำนักของฮ่องเต้องค์ก่อนก็เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดแล้ว
ความขัดแย้งและการเข่นฆ่าที่เกิดจากการแก่งแย่งระหว่างบุตรสายตรงกับบุตรอนุภรรยา และการเข่นฆ่ากันเองของเหล่าพระสนม มีนับไม่ถ้วนจริง ๆ