“ฝ่าบาท ปลาสีชาดเกล็ดแดงแห่งไท่ซานที่พระองค์เพิ่งเลี้ยงจนรอดมาได้เมื่อหลายวันก่อน...”
พระตำหนักจื่อเฉิน
ถังอวิ๋นกำลังถือพู่กันตรวจรายงาน พอเห็นสีหน้าตื่นตระหนกพรั่นพรึงของอู๋เฉิง ในใจก็พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
อู๋เฉิงทำหน้าเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “หายไปห้าตัวพ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นผุดลุกขึ้นทันที สีหน้าไม่อยากเชื่อ
“มีอยู่ทั้งหมดสิบตัว หายไปครึ่งหนึ่งในคราวเดียวเช่นนั้นหรือ?!” เขาเดือดดาล “ใครเป็นคนทำ!”
ปลาสีชาดเกล็ดแดงเลี้ยงยากนัก ยิ่งออกจากถิ่นกำเนิดก็ยิ่งอยู่รอดได้ยาก เขาอุตส่าห์หาสถานที่เหมาะสมมาปล่อยพวกมันไว้ หวังให้มีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายวัน จะได้จับมาปรุงสดใหม่ให้ฮองเฮาเสวย และบำรุงร่างกายให้เจาเอ๋อร์
ใครจะคิดเล่า!
เมื่อนึกถึงวันนี้ที่ฮองเฮาเชื้อเชิญเหล่าเชื้อพระวงศ์ชายหญิงมาร่วมงานเลี้ยงในอุทยานหลวง เขาก็วางพู่กันชาดลงดังเพียะ สีหน้าเกรี้ยวกราด “โจรผู้นั้นอยู่ที่ใด?”
กล้าเข้ามาขโมยปลาของเขาถึงในวังหลวงเชียวหรือ!
เขาจะต้องถลกหนังบิดาของนางสักชั้นให้ได้!