“ข้ารับใช้ข้างพระองค์มานานถึงเพียงนี้ ยังไม่เคยเห็นพระองค์ทรงใส่ใจผู้ใดเช่นนี้มาก่อนเลย” เฉิงฮุยไป๋ประคองท้องที่นูนขึ้น พลางยิ้มด้วยแววขมขื่น
สามวันก่อน นางก็ย้ายมาพำนักที่ตำหนักเจียนเจียแล้ว
องค์ชายรัชทายาททรงมีรับสั่งเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าทรงไว้วางพระทัยกู้ชิงเจาอย่างยิ่ง
ไป๋ซื่อเข้าใจแจ่มแจ้งว่า ความโปรดปรานนั้นเลื่อนลอยเหลือเกิน สิ่งที่หาได้ยากยิ่งคือความไว้วางพระทัยขององค์ชายรัชทายาท
“หากพูดถึงความใส่ใจแล้ว ผู้ใดจะเทียบเจ้าได้เล่า” กู้ชิงเจายิ้ม “บัดนี้เจ้าเป็นผู้มีค่าที่สุดในตำหนักตะวันออกแล้ว”
“ข้าจะมีค่าอะไร หากมิใช่เพราะมีครรภ์นี้ ข้าคงไม่รู้ว่าพระองค์จะทรงลืมข้าไปอีกนานเพียงใด” นางส่ายหน้าพลางยิ้ม “ตั้งแต่พวกเจ้าเข้าจวนอ๋อง ข้าก็รู้แล้วว่าข้าไม่ใช่คนที่พระองค์โปรดปรานที่สุด พระองค์เพียงเห็นแก่ความผูกพันเก่า จึงยังไว้หน้าข้าอยู่บ้างเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้ในตำหนักตะวันออกมีคนมากมาย งามราวดอกตูม ทั้งอ่อนเยาว์และงดงาม”
กล่าวไปแล้ว น้ำเสียงของนางก็แฝงความเศร้าขึ้นมาหลายส่วน
ผู้มีครรภ์จะทนความกังวลได้อย่างไรเล่า
“มีหน้ามาได้ถึงเพียงนี้ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว รอเจ้าคลอดบุตร ฐานะของเจ้าย่อมมั่นคงยิ่งขึ้น ยังมีสิ่งใดสำคัญไปกว่านี้อีกเล่า”
“แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ข้าไม่อาจเลี้ยงดูบุตรได้ ต่อให้คลอดออกมา ก็ไม่อาจนับว่าเป็นบุตรของข้าอย่างแท้จริง...” ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ นางก็อดเกลียดชังที่ชาติกำเนิดของตนต่ำต้อยไม่ได้ มิฉะนั้น ไหนเลยต้องให้ผู้อื่นเลี้ยงดูบุตรของตน
“ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดจะให้เหลียงตี้เผยเลี้ยงดู แต่บัดนี้ที่นั่นมีทั้งเจาซวิ้นเจียงและเหลียงหยวนอวี้ ไม่แน่ว่าวันหน้าอาจมีคนให้กำเนิดบุตรอีก แล้วบุตรของข้าจะนับเป็นอะไรเล่า” ไป๋ซื่อเม้มริมฝีปาก เงยหน้ามองกู้ชิงเจา “ไม่สู้คลอดแล้วให้เจ้าเลี้ยงดูเสียยังดีกว่า อย่างไรเจ้าก็มีตำแหน่งเหลียงหยวน ทั้งข้ายังอยู่ร่วมกับเจ้า ย่อมได้เห็นบุตรอยู่เสมอ”