“ช่างน่าแปลกนัก ตั้งแต่โบราณมา การสมรสเป็นเรื่องใหญ่ ย่อมเป็นไปตามคำสั่งของบิดามารดาและคำของแม่สื่อ บิดามารดาของเหลียงหยวนกู้ยังอยู่ครบ แล้วเมื่อใดกันที่ต้องให้ป้าสะใภ้อย่างนางไปขอคู่ครองให้หลานสาวเอง?” ผู้เอ่ยกลับเป็นเหลียงหยวนกง ผู้ไม่ใคร่เปิดปากพูด นางกล่าวช้า ๆ ทีละคำ “หากป้าสะใภ้คนใดก็ได้สามารถทำแทนบิดามารดา เช่นนั้นสตรีทั่วหล้าก็มิใช่ต้องถูกญาติที่แทบไม่เกี่ยวข้องกันจับคลุมถุงชน แล้วส่งออกเรือนกันหมดหรือ? ช่างเหลวไหลสิ้นดี”
“เป็นเช่นนั้นจริง เจาซวิ้นเจียงบัดนี้เป็นพระสนมแห่งตำหนักตะวันออกแล้ว อย่าได้กล่าววาจาเหลวไหลเลย” เจาซวิ้นเฉินก็ช่วยพูดสนับสนุน
เจียงอวิ๋นแทบกัดฟันจนแตก “ป้าสะใภ้ของนางมาถึงจวนปั๋วแล้ว พวกเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่ได้ตกลงกับตระกูลกู้ไว้ก่อน?” นางจ้องกู้ชิงเจาอย่างเคียดแค้น “ไม่ว่าอย่างไร นางก็มีสัมพันธ์กับพี่ชายรองของข้ามานานแล้ว เรื่องนี้เป็นความจริงที่แน่นอน”
ถ้อยคำนี้ฟังแล้วชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ เหลียงหยวนกงกำลังจะเอ่ยปาก เหลียงตี้เผยก็ยกมือห้ามนางไว้ “พอแล้ว อย่าเถียงกันอีก เหลียงหยวนกู้ไม่ยอมรับ เช่นนั้นก็ไปสำนักสอบสวนสักเที่ยวเถิด เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงพระเกียรติขององค์ชายรัชทายาท จะปล่อยปละละเลยไม่ได้เด็ดขาด” นางมองกู้ชิงเจาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เหลียงหยวนกู้ได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายรัชทายาทมากมาย คงไม่อยากเห็นพระเกียรติของพระองค์ต้องมัวหมองเพราะเจ้าเป็นแน่?”
“เรื่องยังสอบสวนไม่กระจ่าง เหลียงตี้เผยก็รีบร้อนตัดสินความผิดให้ข้าเสียแล้ว หรือผู้ที่จงใจทำลายพระเกียรติขององค์ชายรัชทายาทจะมิใช่เหลียงตี้เผยหรอกหรือ?” กู้ชิงเจายืนนิ่ง แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง
สกุลเผยถูกถ้อยคำนี้กระแทกจนสีหน้าเสีย นางพลันหน้าขรึมลง “ปากคอเราะร้าย! ในเมื่อเหลียงหยวนกู้ไม่ยอมไป เช่นนั้นก็จับนางไป! จับตัวไปสอบสวนที่สำนักสอบสวน!”