สิบปีต่อมา
ฤดูใบไม้ผลิปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชศกจิ่งอัน
ระยะนี้ทั้งในและนอกเมืองหลวงมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นมากมาย ผู้คนสัญจรขวักไขว่บนท้องถนน ครึกครื้นยิ่งกว่าช่วงเทศกาลปีใหม่เสียอีก
ร้านเครื่องประดับ ร้านตัดเย็บอาภรณ์ และร้านเครื่องประทินโฉมทั่วเมืองหลวง ล้วนมีรายได้งามจนกล่าวได้ว่าเงินทองไหลมาเทมา บัญชีร้านยุ่งเสียจนเสียงลูกคิดของท่านเจ้าหน้าที่บัญชีแทบจะเสียดสีกันจนเกิดประกายไฟ
เด็กรับใช้รีบยกน้ำชามาให้ พลางยิ้มประจบ “ท่านอาจารย์เหน็ดเหนื่อยแล้ว ช่วงนี้กิจการในร้านดีเหลือเกิน ท่านคงต้องทำงานหนักอีกหลายวัน”
ท่านเจ้าหน้าที่บัญชียังไม่หยุดมือ สายตาจับจ้องสมุดบัญชี ทว่าบนใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม “ค่าแรงงามนี่นา ต่อให้ต้องทำงานหนักอีกกี่วัน ข้าก็ยินดี”
เด็กรับใช้ทอดถอนใจ “พูดถึงแล้ว คุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงของเราช่างใจกว้าง ใช้จ่ายเก่งเสียจริง แค่ช่วงเช้าวันนี้ เครื่องประดับศีรษะในร้านเราก็มีคนสั่งไปแล้วสิบกว่าชุด ล้วนเป็นของชั้นเลิศทั้งนั้น ส่วนผ้าเนื้อดีในร้านของแม่นางหลี่ที่อยู่ข้างกันก็ถูกซื้อจนแทบเกลี้ยง แม่นางหลี่วุ่นวายจนหัวหมุนไปหมด”
“เรื่องแค่นี้นับเป็นอะไรได้” ท่านเจ้าหน้าที่บัญชีกล่าวด้วยน้ำเสียงของผู้ผ่านโลกมามาก “นับแต่ฮองเฮาขึ้นครองตำแหน่ง ต้ายงก็ไม่ได้จัดคัดเลือกหญิงงามมานานกว่าสิบปี นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ทั้งยังคัดเลือกคู่ครองให้แก่องค์ชายรัชทายาทและองค์ชายอีกสองพระองค์ที่ทรงโปรดปรานยิ่ง บรรดาคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไม่ดีใจจนแทบคลุ้มคลั่งก็นับว่าดีแล้ว”