ต่อให้ถูกตีจนตายกู้ชิงเจาก็คิดไม่ถึงว่า เพราะเหตุนี้เองนางถึงได้เข้าจวนอ๋อง
ดังนั้น พี่ชายเก่งเกินไป ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไปเสียหน่อย...
"หากพูดเช่นนี้ หม่อมฉันคงได้อาศัยแสงของพี่ชายแล้ว" นางแทบกลั้นอารมณ์ไว้ไม่อยู่ แต่โชคดีที่ไม่เสียกิริยา
อ๋องตวนยิ้มเล็กน้อยโดยไม่เอ่ยสิ่งใด มองไปยังหมู่ดอกไม้และใบบัวเต็มทะเลสาบ
"เจ้าให้สาวใช้เด็ดดอกบัวและใบบัวไปทำสิ่งใดหรือ จะนำกลับไปชมงั้นหรือ"
เอ้อ...
กู้ชิงเจาตอบอย่างยากลำบาก "แม้ยามนี้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ก็ยังร้อนอบอ้าวนัก หม่อมฉันคิดว่าจะทำเป็นน้ำแกงใบบัวกิน ดีต่อกระเพาะและทำให้จิตใจสงบที่สุดเพคะ"
อ้อ ที่แท้ก็จะทำเป็นของกิน
สมแล้วที่ความคิดของหญิงงามย่อมแตกต่างจากคนทั่วไป
เมื่อเห็นตะวันเคลื่อนขึ้นสูง อ๋องตวนก็ต้องกลับไปจัดการเรื่องราวเช่นกัน
ก่อนจาก เขาทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง
"ไม่กี่วันนี้ข้าค่อนข้างยุ่ง แต่วางใจเถิด อีกไม่กี่วันข้าจะมาหาเจ้าอย่างแน่นอน"