กู้ชิงเจาลุกขึ้น แล้วคำนับไทเฮาอีกครั้งอย่างเป็นพิธี
“เด็กคนนี้ช่างรู้คุณยิ่งนัก อัยเจียเพียงทำสิ่งที่สมควรทำเท่านั้น” แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่เมื่อเห็นกู้ชิงเจาเป็นคนรู้คุณเช่นนี้ ไทเฮาก็รู้สึกปลื้มปีติอย่างยิ่ง
เพียงเท่านี้ก็พิสูจน์ได้แล้วมิใช่หรือว่า นางมิได้มองคนผิด
ตะวันเคลื่อนคล้อย ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ ชิงฝางก็ย่างเท้าเข้ามาในตำหนัก ก่อนกราบทูลว่า “ไทเฮา พระสนมหลินมาถึงแล้วเพคะ”
“เชิญเข้ามาเร็ว” ใบหน้าไทเฮาเปื้อนรอยยินดี นางยิ้มพลางกล่าวกับกู้ชิงเจาว่า “พระสนมหลินนับเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในวังที่อัยเจียสามารถเปิดอกพูดคุยด้วยได้พอดี เจ้ามาพบกันเสียหน่อยก็ดี”
กู้ชิงเจาพยักหน้าอย่างว่าง่าย
นับแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต พระสนมส่วนใหญ่ย้ายไปพำนักที่พระตำหนักรองเพื่อพักผ่อนในบั้นปลายชีวิต พระสนมหลินผู้นี้มีชาติกำเนิดไม่ธรรมดา อีกทั้งยังเลี้ยงดูองค์หญิงถึงสองพระองค์ จึงยังคงพำนักอยู่ในวังหลวง
ครู่เดียว ม่านลูกปัดก็ไหวแผ่ว สตรีสูงศักดิ์ในชุดนางกำนัลของวังเดินเข้ามาอย่างแช่มช้า เมื่อเห็นไทเฮาก็ยิ้มแย้มยินดี “ไม่ได้เข้าเฝ้าไทเฮามานาน วันนี้จึงมาขอดื่มสุราสักจอกที่ตำหนักฉืออัน”
“เจ้าเด็กคนนี้ วันนี้เป็นวันสำคัญอะไร ถึงได้มาดื่มสุราของอัยเจียเสียเล่า” ไทเฮาหัวเราะอย่างเบิกบาน
ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน กู้ชิงเจาก็ลุกจากเก้าอี้ปักลาย ประสานมือคำนับอย่างอ่อนช้อย “ขอพระสนมไท่ผินทรงพระเกษมสำราญเพคะ”
ตามลำดับขั้นแล้ว ไท่ผินมีฐานะต่ำกว่าพระสนมขั้นเฟย ทว่าต้ายงให้ความสำคัญกับทั้งจารีตระหว่างจักรพรรดิกับขุนนางและความกตัญญู ด้วยเหตุนี้กู้ชิงเจาจึงต้องทักทายผู้ใหญ่ก่อน
แต่พระสนมหลินไท่ผินก็มิกล้ารับการคำนับนั้นตรงๆ รีบเข้าไปประคองนางไว้ ใบหน้าเปื้อนยิ้มยินดี “ดูสิ รูปโฉมงดงามราวกับสวรรค์ประทานมาให้ คงเป็นเหลียงเฟยที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งสินะ ทั้งยังรู้ธรรมเนียมเช่นนี้ มิน่าเล่าฝ่าบาทจึงโปรดปราน”