กู้ชิงเจาผลักเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แรงเพียงน้อยนิดจนแทบไม่อาจนับได้ว่าออกแรง «ดูสิ เพคะ องค์ชายรัชทายาททำเอาพวกนางตกใจกันหมดแล้ว»
ถังอวิ๋นคลี่ยิ้มพลางกุมมือนางไว้ ไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น
กู้ชิงเจาไม่คิดว่าเขาจะสำรวมในเรื่องเช่นนี้ และก็ไม่เห็นว่าจำเป็นต้องทำเช่นนั้น
นางเหลือบมองนาฬิกาแขวนแบบตะวันตกบนผนัง «ดูท่ายังมีเวลาอยู่ องค์ชายรัชทายาทพักผ่อนสักงีบเถิด ยามบ่ายยังต้องพบขุนนาง หากไร้เรี่ยวแรงคงไม่ดี»
«ได้ พักที่นี่กับเจ้า» อย่างไรเขาก็ไม่อยากกลับไป «เจ้าก็มาพักด้วยกัน»
กู้ชิงเจายิ้มบาง «ได้»
ทั้งสองจึงเอนกายนอนพักทั้งอาภรณ์อยู่ในห้องรับฝั่งตะวันออก
ต่างก็เหนื่อยง่วง เพียงเอนกายลง ความง่วงงุนก็ถาโถมเข้ามาเสียแล้ว ยังไม่ทันได้พูดสักคำ
กู้ชิงเจา: คร่อกฟี้~
ถังอวิ๋น: คร่อกฟี้~
หลับสนิทอยู่ครู่ใหญ่ พอตื่นขึ้นมาก็เกือบพลบค่ำแล้ว ด้านนอกมีฝนโปรยปรายลงมา
«องค์ชายรัชทายาทตื่นหลังบรรทมไปเพียงครึ่งชั่วยาม แล้วก็เร่งรุดกลับไปด้านหน้าเสียแล้ว» เสิ่นหลินประคองนางให้ลุกขึ้น «นายหญิงบรรทมไปนาน รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?»
นางส่ายหน้า «หลับได้สนิทดี เอวก็ไม่ปวดตึงเท่าใดแล้ว»
«เช่นนั้นก็ดี» เสิ่นหลินยิ้มพลางประคองนางไปหน้ากระจกแต่งหน้า มือหนึ่งหยิบหวีจัดทรงผมให้นาง อีกมือก็เอ่ยว่า «ช่วงบ่ายมีจดหมายจากภรรยากู้ส่งเข้ามา นายหญิงจะอ่านยามนี้หรือไม่?»
กู้ชิงเจายินดีอย่างยิ่ง «ท่านแม่ส่งจดหมายมาหรือ? รีบนำมาให้ข้าเถิด»
แดงชาดม่วงคล่องแคล่ว ไม่นานก็หยิบจดหมายมาให้