"พระชายาตรัสดีแล้ว" เผยชายารองยิ้มจืดจาง "เพียงแต่ระเบียบของเรือนในนี้จะหย่อนหรือเข้มงวดเพียงใดกันเล่า พระชายามิเคยดูแลจวนอ๋องมาก่อน เกรงว่าคงไม่รู้ว่าภายในต้องถ่วงดุลสิ่งต่างๆ มากมายเพียงใด หาใช่เพียงกล่าววาจาไม่กี่คำก็จบ"
นี่กำลังว่านางพูดแต่ในตำราไม่รู้จริงเลยน่ะสิ
พระชายาทรงกรุ่นโกรธจนขบพระทนต์แน่น
"น้องเผยได้รับหน้าที่นี้แล้ว ก็ควรจะรอบคอบรอบด้าน หาใช่โยนความผิด"
นางขมวดคิ้วกล่าวประโยคนี้ แล้วเลื่อนสายตามองไปยังผู้มาใหม่หลายคน
"ผู้ใดคือหรูเหรินสกุลอู๋"
เมื่อได้ยิน หรูเหรินอู๋ก็อดตกใจมิได้ รีบลุกขึ้น "พระชายาทรงพระเกษมสำราญ"
พระชายาจึงจับจ้องด้วยแววตาเย็นชาอีกหลายครา "วันนี้เข้าเรือนมาต้องเดินทางเหนื่อยลำบากหรือไม่"
ไม่รู้ว่าเหตุใดพระนางจึงถามเช่นนี้ หรูเหรินอู๋ค่อนข้างงงงัน สุดท้ายส่ายหน้า "เดินทางมาด้วยรถม้าตลอด มิได้เหน็ดเหนื่อย"
"เมื่อมิได้เหนื่อย ไฉนมาให้ความเคารพจึงเชื่องช้าเยี่ยงนี้เล่า" พระชายาทรงเปล่งเสียงสูงขึ้น แววพระเนตรเย็นชาลงสามส่วน ทำเอาหรูเหรินอู๋สั่นสะท้านในใจ
"พระชายาทรงอภัย!" หรูเหรินอู๋รีบย่อตัว "แม่นมข่งผู้อยู่ข้างกายพระชายามาแจ้งว่า ให้ไปถวายความเคารพพระชายาในยามระกาตรง หม่อมฉันมิกล้าชักช้า"
นางมาถึงยามระกาสองเค่อ ก็นับว่ามาก่อนเวลาสองเค่อแล้วเช่นกัน
ผู้ที่มาช้ากว่าคือชายารองทั้งสอง เห็นได้ชัดว่าพระชายาไม่ต้องการล่วงเกินชายารองอย่างหนัก จึงหันมาเล่นงานนาง
"ดูแล้วเจ้าไม่ยอมรับหรือ" พระชายาตรัสด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ไม่ว่าผู้มาใหม่หรือผู้อยู่ก่อน ต่างก็แจ้งว่าเป็นยามระกาตรง ทว่าพวกนางมาถึงก่อนเจ้ามาก เหตุใดพวกนางมาได้แต่เจ้าทำไม่ได้เล่า หรือเจ้าคิดว่าข้ามิได้ดูแลเรือนในก็ควบคุมเจ้ามิได้"