“นี่เกิดอะไรขึ้น!” เหลียงหยวนกงตกใจยิ่งนัก และมิได้ใส่ใจว่าการทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โตขึ้นจะเป็นไร “คนมาเร็วเข้า ไปตามหมอหลวง!”
เหลียงตี้เผยขมวดคิ้ว คิดจะเข้าไปดู ทว่ากลับถูกแดงชาดม่วงขวางไว้อย่างแน่นหนา “เหตุใดเหลียงตี้เผยยังคิดจะหาเรื่องนายหญิงของข้าอีก? ต้องให้นายหญิงของข้าล้มลงเสียก่อน ท่านจึงจะยอมหยุดหรือ?”
“นังบ่าวชั้นต่ำ! เจ้าเป็นใครถึงกล้าขวางนายหญิงของข้า!” เย่ซินกำลังจะผลักนาง แต่เสียงฝีเท้าสวบสาบจากด้านนอกก็ดังขึ้นเสียก่อน
พร้อมกับเสียงประกาศก้อง “ฝ่าบาทเสด็จ!” ชายผ้าสีเหลืองอร่ามก็ปรากฏแก่สายตาที่หน้าประตูบานเลื่อน
“ฝ่าบาท!” เหลียงตี้เผยดีใจจนแทบทำตัวไม่ถูก รีบเข้าไปต้อนรับ
เหลียงหยวนกงเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า “ฝ่าบาท ในที่สุดก็เสด็จมาแล้วเพคะ” น้ำเสียงเจือความน้อยใจ
“นี่เกิดอะไรขึ้น?” ถังอวิ๋นเพิ่งเสร็จจากการว่าราชการเช้า ในใจห่วงเรื่องตำหนักตะวันออก จึงหาเวลามาดูสักหน่อย ใครจะคิดว่าจะได้เห็นภาพที่ทำให้เขาแทบตาถลน
กู้ชิงเจาราวกับบุปผาโรยรา เรี่ยวแรงทั่วร่างคล้ายถูกสูบจนหมด นางเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของเฉิงฮุยไป๋อย่างอ่อนแรง
เขารีบสาวเท้าเข้าไปหา รับนางจากมือไป๋ซื่อ “เจาเอ๋อร์ เจาเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง?”
กู้ชิงเจาเองก็ไม่ทันตั้งตัว รู้สึกเพียงว่าท้องน้อยปวดหน่วง อีกทั้งยังไม่ได้กินอาหารเช้า จึงยิ่งทรมาน นางขยับริมฝีปากอย่างอ่อนแรง “ท้อง...ปวดท้อง”
ถังอวิ๋นตกใจจนขวัญกระเจิง “หมอหลวง! ไปตามหมอหลวงมา!”
กล่าวจบก็ช้อนตัวนางขึ้นอย่างมั่นคง แล้ววิ่งเข้าไปในตำหนักข้าง แม้สวมฉลองพระองค์สำหรับว่าราชการที่กว้างใหญ่ ทว่าฝีเท้ากลับมิได้ช้าลงแม้แต่น้อย