สิ้นเสียงกล่าว บรรดาขันทีและนางกำนัลที่ตามมาด้านหลังก็ทยอยยกหีบเข้ามาเป็นคู่ ๆ บ้างถือกล่องสี่เหลี่ยมเข้ามาในมือ
ตั้งแต่เครื่องแต่งกายยศท่านหญิงที่พระราชทานให้ ฉลองพระองค์แขนกว้าง เครื่องประดับปิ่นปักผมและกำไลหลากหลายชนิด ไปจนถึงผ้าแพร เงินทอง กระทั่งสิ่งของจำเป็นสำหรับสตรีวัยออกเรือน ทุกสิ่งล้วนมีพร้อมสรรพ
ความคึกคักในวันนี้ยิ่งใหญ่กว่าคราวท่านหญิงออกเรือนเสียอีก
ยามบ่าย กู้ชิงเจาเพิ่งตื่นจากงีบกลางวัน หงจื่อกับหงเชาที่รออยู่ด้านนอกก็รีบเปิดม่าน ประคองนางลุกขึ้น แล้วนำชาน้ำผึ้งมาถวาย
นางจิบชาน้ำผึ้งสองอึก ก่อนเอ่ยถาม “ซ่างกวนซ่างกงกลับมาแล้วหรือยัง?”
“กลับมาแล้วเจ้าค่ะ กำลังจะกราบทูลเรื่องนี้แก่พระสนมพอดี” หงจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้า พลางประคองนางไปนั่งหน้ากระจกเงาทองแดงทรงหกเหลี่ยม “วันนี้ไทเฮามีพระราชเสาวนีย์ แต่งตั้งคุณหนูรองเป็นท่านหญิง มีนามว่า หรงอัน หมายถึงรุ่งเรือง สุขสงบ และผาสุกเพคะ”
“ท่านหญิงหรือ?” กู้ชิงเจาไม่ทันสนใจจะแต่งกาย รีบหันมาถามหงจื่อ “เหตุใดจึงแต่งตั้งเป็นท่านหญิงได้? ชิงอิ่งมิใช่สตรีราชวงศ์เสียหน่อย”
“บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ เพียงได้ยินจงเจี้ยนไช่กล่าวว่า หลังจากฝ่าบาททรงว่าราชการยามเช้าเมื่อวันก่อน ก็เสด็จไปตำหนักโซ่วอันเป็นพิเศษ เช้านี้ซ่างกวนซ่างกงรับพระราชเสาวนีย์แล้วออกจากวัง ก็ฝากคนมาบอกเพคะ”
วันนี้เป็นวันแรกที่กู้ชิงเจามีประจำเดือนหลังคลอดลูกแฝด ยามเช้าหลังสั่งปิดผนึกรายการของขวัญที่เตรียมมอบให้น้องสาว นางก็อ่อนเพลียจนแทบไม่ไหว ครั้นเอนกายลงก็หลับยาวจนเพิ่งตื่น หากมิใช่เช่นนั้นคงไม่ตกใจถึงเพียงนี้