ฝ่ามือของเขาพลันเกร็งแน่น
หากเป็นอันตรายต่อพระวรกายของฮองเฮา ครรภ์นี้ย่อมเก็บไว้ไม่ได้เป็นอันขาด
โจวสิงอันเป็นหมอหลวง พบเห็นเรื่องสตรีคลอดบุตรมาจนชิน ครั้นได้ยินเช่นนั้นจึงได้แต่ทอดถอนใจ
“ฝ่าบาทโปรดทรงทราบ การคลอดบุตรของสตรีไม่มีทางไม่ทำร้ายร่างกายเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ผลกระทบจะมากหรือน้อยเท่านั้น สองปีมานี้พระวรกายของฮองเฮาทรงได้รับการบำรุงดูแลเป็นอย่างดี ทว่าก็ย่อมไม่อาจกลับไปแข็งแรงดังแต่ก่อนได้พ่ะย่ะค่ะ”
ถังอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น
“ไม่มีวิธีใดที่ไม่ทำร้ายพระวรกายฮองเฮาเลยหรือ?” เขาถาม “ยามนี้อายุครรภ์ยังน้อย หากไม่เก็บเด็กคนนี้ไว้...”
“ไม่ควรทำเช่นนั้นเป็นที่สุดพ่ะย่ะค่ะ” เจียงจงเสียงกล่าวตามตรง “ยาทำแท้งของราชวงศ์เราทำร้ายร่างกายสตรีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าการคลอดบุตรเลยพ่ะย่ะค่ะ”
โจวสิงอันเห็นพ้อง “เคราะห์ดีที่ฮองเฮาทรงอยู่ในวัยกำลังงาม ทั้งพระวรกายก็แข็งแรง การมีพระประสูติกาลในยามนี้มิใช่เรื่องเลวร้าย ขอเพียงทรงพักฟื้นพระวรกายให้ดี เมื่อถึงวันประสูติ ฮองเฮาก็จะทรงปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น ถังอวิ๋นก็ยังคงมีสีหน้ากังวล ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
โจวสิงอันฉงนใจ “ฝ่าบาทยังมีเรื่องใดไม่เข้าใจหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ถังอวิ๋นจึงเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องเขาโดยตรง
“เราจำได้ว่าแพทย์แห่งยาถวายน่าจะมียาคุมกำเนิดกระมัง?”
“ย่อมมีพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่ว่าจะในวังหลังหรือเรือนชั้นในของชาวบ้าน เรื่องที่สตรีไม่อาจตั้งครรภ์ด้วยเหตุผลบางประการนั้นพบเห็นได้ไม่น้อย แพทย์แห่งยาถวายติดต่อกับเหล่าพระสนมอยู่เสมอ บางครั้งเพื่อความปลอดภัยของพวกนาง จึงเตรียมยาที่ออกฤทธิ์ช้าแต่ไม่ทำร้ายร่างกายมากนักไว้