“ข้าก็ว่าแล้วว่าเจ้าฟังเข้าใจ” ถังอวิ๋นยิ้มบาง มือวางบนกระหม่อมของนาง ลูบคลึงเป็นครั้งคราว “ชางโจวเดิมเป็นแคว้นที่เก็บเสบียงไว้มากที่สุดในแถบแคว้นสองแม่น้ำ ทว่าธัญญาหารในคลังเมื่อปีก่อนถูกอ๋องเค่อโยกย้ายไปอุดช่องโหว่ในคลังเสบียงของแดนเหนือเสียแล้ว”
กู้ชิงเจาจำได้ว่า ชาติก่อนยามอ๋องเค่อยกทัพก่อกบฏ เขานำทัพลงมาจากอิวโจว ซึ่งอยู่ระหว่างแดนเหนือกับราชนครินทร์
แดนเหนือติดกับด่านชายแดน ทั้งยังอยู่ติดกับอิวโจว แต่ไหนแต่ไรมาจึงเป็นที่เก็บเสบียงสำรองของเหล่าทหารรักษาด่าน อ๋องเค่อเพื่อเลี้ยงดูกองทหาร ถึงกับนำเสบียงของแดนเหนือมาใช้ จนเมื่อแดนเหนือประสบภาวะขาดแคลนอาหารกลับไม่มีข้าวให้ใช้ จำต้องลอบขนย้ายเสบียงจากชางโจวมาอีกทอดหนึ่ง
การเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนี้กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เห็นได้ว่าอำนาจของอ๋องเค่อในยามนี้ขยายใหญ่โตถึงเพียงใด
กู้ชิงเจาครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
เมื่อพิจารณาจากสถานะของกุ้ยเฟยเฉียวและอ๋องเค่อในพระทัยจักรพรรดิฉางจื้อ หากเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยก็คงทำให้พระองค์ทรงรำคาญ ทว่าต่อให้ทรงโปรดมารดากับบุตรคู่นั้นเพียงใด เมื่อเกี่ยวพันถึงบัลลังก์มังกรและแผ่นดินแล้ว ย่อมไม่มีทางทรงผ่อนปรนให้อีก
หากองค์ชายรัชทายาทคิดจะโค่นอ๋องเค่อ ก็ต้องลงมือให้ถูกจุดในคราเดียว ทำให้สกุลเฉียวกับสกุลเจาไม่มีโอกาสผงาดขึ้นมาได้อีก
และอุทกภัยในแคว้นสองแม่น้ำคราวนี้ ก็คือโอกาสที่ดีที่สุด
“ภัยพิบัติในแคว้นสองแม่น้ำรุนแรงขึ้นทุกวัน เกรงว่าอีกไม่นานคงต้องขนย้ายเสบียงจากชางโจว” นางหลุบตา ขนตายาวทิ้งเงาจางบนเปลือกตา “ท่านจะรับมืออย่างไรหรือเพคะ”