ถังควานอาศัยวัยที่มากกว่าเบียดเข้ามา พลางขยิบตายียวน “เจียวเจียวคิดถึงพี่ใหญ่หรือไม่?”
เด็กหญิงตัวน้อยตอบโดยไม่ลังเล “คิดถึง!”
“ทั้งพี่รอง พี่สาม พี่สี่ พี่ห้า พี่หกก็คิดถึงด้วย!”
“ต้องแบ่งให้เท่าเทียมกัน เจียวเจียวของพวกเรามิได้ลำเอียงเข้าข้างผู้ใดที่สุดแล้ว” ถังอี้ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง ก่อนจะยิ้มอย่างรู้ใจกัน
“เจ้าเด็กฉลาดแกมโกง” พี่หกถังเหยาบีบมวยผมนุ่มฟูบนศีรษะนางเบา ๆ
ดวงตาคมงามของพี่ห้าถังเซียว ผู้มีสีหน้าเย็นชาอยู่เสมอ พลันมีรอยยิ้มพาดผ่าน เขาลอบชิงมวยผมนุ่มฟูนั้นมาจากมือของน้องชาย แล้วค่อย ๆ ลูบมุมที่ยับย่นจากการขยำให้เรียบดังเดิม
“ฮิ ๆ~” เมื่อเห็นสีหน้าหยอกล้อของพี่ชายทั้งหลาย นางกลับมิได้เขินอายแม้แต่น้อย
ถังเจ๋อเห็นสีหน้าน่ารักน่าเอ็นดูของนางแล้วอดยิ้มตามมิได้ “อยากกินอะไรหรือ? พี่จะให้คนไปทำมาให้เดี๋ยวนี้” เขาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเสริมว่า “ของนอกวังก็ได้”
ถังเจียวเจียวพลันกระปรี้กระเปร่า “ข้าอยากกินเกาลัดคั่วน้ำตาล!”
ช่างเหมือนเสด็จพ่อเสียจริง ต่างก็ชอบของหวาน
ถังเจ๋อสั่งให้คนนำป้ายคำสั่งของเขาออกจากวังไปซื้อทันที
หลังจากปลอบน้องสาวจนยิ้มหน้าบานแล้ว พี่ชายสามคนที่อายุมากกว่าก็พานางไปดูกระต่าย
กระต่ายฝูงนั้นที่พี่น้องทั้งหลายจับมาเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้ขยายพันธุ์จนมีนับร้อยตัว ทั้งหมดถูกเลี้ยงไว้ในตำหนักตะวันออก
ถังเจียวเจียวชอบดูเจ้าตัวนุ่มฟูเหล่านี้มาแต่ไหนแต่ไร ทว่าครานี้แม้กระต่ายจะวิ่งพล่านเต็มลาน ก็ยังดึงดูดความสนใจของนางไม่ได้