กู้ชิงเจาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ
ถังอวิ๋นเท้าคางมองนาง ดวงตาหงส์คู่หนึ่งพราวระยับแฝงความรักใคร่ “เสด็จแม่โปรดความครึกครื้น เจ้าให้กำเนิดลูกอย่างปลอดภัย เสด็จแม่ย่อมยินดีเป็นแน่” เขายิ้มมองท่าทีเขินอายของนาง ก่อนจะยืดตัวนั่งตรงอีกครั้ง แล้วยื่นมือไปลูบหน้าท้องน้อยของนางแผ่วเบา อ่อนโยนราวกับกำลังทะนุถนอมเครื่องกระเบื้องงดงามล้ำค่าที่แตกหักได้ง่าย “เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นองค์ชายหรือองค์หญิง”
ในใจลึก ๆ เขาหวังให้กู้ชิงเจาคลอดองค์หญิงที่มีหน้าตาเหมือนนาง เช่นนั้นเขาย่อมรักใคร่เอ็นดูอย่างสุดหัวใจ
แต่พอนึกถึงสถานการณ์ของนาง ก็กลับเห็นว่าให้ลูกคนแรกเป็นองค์ชายจะดีกว่า นางจะได้มีที่พึ่งมากขึ้น ส่วนเขาก็จะเลื่อนตำแหน่งให้นางได้อย่างสมเหตุสมผล
คิดถึงตรงนี้ เขาก็เห็นว่าหากเป็นฝาแฝดชายหญิงย่อมดีที่สุด เด็กชายเขาจะอบรมสั่งสอนด้วยตนเอง ส่วนเด็กหญิงเขาจะตามใจจนถึงที่สุด
ทว่าการคลอดลูกแฝดนั้นอันตรายต่อสตรีเพียงใด แค่คิดขึ้นมาเขาก็ตกใจเสียเอง รีบส่ายหน้าไปมา
ค่อย ๆ มีลูกทีละคนเถิด จะชายหรือหญิงล้วนดีทั้งนั้น ขอเพียงเป็นลูกที่เจาเอ๋อร์ให้กำเนิด ย่อมต้องเหมือนนางแน่นอน
กู้ชิงเจาเห็นกับตาว่าแรกเริ่มเขามองหน้าท้องนางด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ดวงตากลอกกลิ้งไปมา ไม่นานสีหน้าก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง ส่ายหน้าอยู่คนเดียว ผ่านไปครู่หนึ่งคล้ายคิดตกจึงผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก สุดท้ายรอยยิ้มก็กลับมาแต้มดวงตาอีกครั้ง
กู้ชิงเจา:...
ถังอวิ๋นคิดอะไรไปอีกแล้ว?