“เมี้ยวเอ๋อร์!” ไทเฮาสกุลหรงตรัสเสียงเข้ม สีพระพักตร์พลันเคร่งขรึม
ชูเฟยเพิ่งเคยเห็นท่านน้าของตนเป็นเช่นนี้ จึงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “ท่านน้า... ท่านน้า...”
ไทเฮาสกุลหรงทอดพระเนตรนาง ตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มีบางเรื่องที่ผู้อื่นพูดได้ แต่เจ้าเอ่ยไม่ได้”
เป็นที่รู้กันทั่วว่าถังอวิ๋นสนิทสนมกับตำหนักฉืออัน ทว่าต่อให้เป็นความจริง หากออกจากปากคนสกุลหรงหรือสกุลฉี ความหมายย่อมแตกต่างกันมาก
ฉีเมี้ยวเองก็รู้ว่าพูดผิดไป จึงหลุบตาลง “เมี้ยวเอ๋อร์รู้ผิดแล้ว”
“เมี้ยวเอ๋อร์ จงฟังให้ดี” ไทเฮาสกุลหรงมิได้คิดปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป สีพระพักตร์ยังคงเคร่งขรึม “ข้าเลี้ยงดูฝ่าบาทจนเติบใหญ่ นั่นเป็นหน้าที่ที่ข้าพึงทำในฐานะฮองเฮา มิใช่เรื่องบุญคุณหรือความเมตตา ส่วนที่ฝ่าบาททรงปฏิบัติต่อเราอย่างดี นั่นเกิดจากพระเมตตาของพระองค์ ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าคิดว่าที่ฝ่าบาททรงขึ้นครองบัลลังก์ได้อย่างราบรื่น เป็นเพราะฮ่องเต้องค์ก่อนเห็นแก่ฐานะพระโอรสโดยชอบธรรมหรือ?”
พระนางตรัสเสียงเย็น “หากพระองค์ไร้ความสามารถและความกล้า ต่อให้ฮ่องเต้องค์ก่อนกับข้าไม่ลงรอยกัน ก็ไม่มีทางให้พระองค์ได้เป็นรัชทายาท ยามนั้นยังมีอ๋องเค่อกับอ๋องลี่ รวมถึงเหล่าองค์ชายที่มีชาติกำเนิดและเบื้องหลังหนุนหลังอีกมากมายจับจ้องอยู่ เจ้าคิดจริงหรือว่าตำแหน่งรัชทายาทนั้นได้มาง่ายดาย? อุทกภัยแคว้นสองแม่น้ำ การกบฏราชสำนัก เรื่องใดบ้างที่อาศัยเพียงสองตระกูลของเราคอยช่วยเหลือแล้วจะทำได้ถึงเพียงนี้? แล้วยังเรื่องของลูกพี่ลูกน้องเจ้า แม้แต่ข้าก็ไร้หนทาง เป็นฝ่าบาทที่ทรงส่งคนออกสืบเสาะทุกแห่งด้วยพระองค์เอง รวบรวมหลักฐานไปถวายยังพระตำหนักจื่อเฉิน ฮ่องเต้องค์ก่อนจึงจำต้องยอมอ่อนข้อ”