“ถ้าเช่นนั้นจะให้ทำอย่างไรเล่า เจ้าเติบโตมาพร้อมกับนายหญิงตั้งแต่ยังเล็ก นายหญิงจะตัดใจผลักไสเจ้าไปไกลจริงหรือ พวกเราเป็นสาวใช้ติดตามมาเป็นสินเดิม อย่างไรก็ต้องช่วยให้นายหญิงมีหน้ามีตา ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่า เจ้าต้องแสดงฝีมือให้ดี รีบกลับมาเป็นสาวใช้ชั้นหนึ่งให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นข้าจะไปบอกนายหญิง ให้เรียกชุนจวี่กับหรานจวี่กลับมาแทน ถึงตอนนั้นก็ดูเถิดว่าเจ้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ภาพวาดก็ฮึกเหิมขึ้นมา “พี่หญิงวางใจเถิด ตำแหน่งข้างกายนายหญิง ข้าจะต้องกลับไปให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว”
เมื่อเห็นนางจากไปอย่างฮึกเหิม แดงชาดม่วงจึงกลับไปยังตำหนักใหญ่
กู้ชิงเจายังมิได้พักผ่อน กำลังรอนางกลับมาอยู่พอดี
“นายหญิงวางใจเถิด นิสัยของภาพวาดแม้จะใจร้อนไปบ้าง แต่คงไม่ถึงกับท้อแท้ไปเสียทีเดียว ต่อให้นางถูกลดไปเป็นสาวใช้ชั้นสอง ก็ยังเป็นผู้ดูแลอยู่ อีกทั้งยังมีข้ากับท่านป้าคอยดูแล ไม่มีใครกล้ารังแกนางหรอกเจ้าค่ะ”
กู้ชิงเจายิ้มบาง “เรื่องที่พวกเจ้าจัดการ ข้าไว้ใจเสมอ เห็นว่าหิมะตกแล้ว ให้เบิกเงินจากสินส่วนตัวของข้าออกมาสักส่วน เตรียมผ้าห่มหนา ๆ เพิ่มให้คนเฝ้ายามใต้ระเบียง ส่วนผู้ที่ต้องออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ก็เตรียมเสื้อผ้าเพิ่มให้อีกชุด อย่าให้หนาวจนเกินไป”
“เจ้าค่ะ”
หิมะนอกตำหนักยังคงโปรยปรายตลอดคืนจนรุ่งเช้า ตำหนักตะวันออกจึงขาวโพลนไปทั่วราวกับถูกห่มด้วยผืนเงิน
ภายในตำหนักหลินหลาง เหลียงตี้ฉีกำลังแต่งองค์อยู่ ก็ได้ยินข่าวจากตงเซี่ย
“เมื่อคืนองค์ชายรัชทายาทเสด็จไปเยี่ยมเหลียงหยวนกู้ที่ตำหนักเจียนเจีย แต่ประทับอยู่ไม่นานก็รีบเสด็จกลับ ได้ยินว่ามีรับสั่งเรียกจากในวังเพคะ”