เมิ่งหว่านชิวเงยหน้ามอง เห็นว่าเป็นหลินเยว่ซี ก็งงไปชั่วครู่ก่อนจะนึกออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร พยักหน้าทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“เป็นเยว่ซีเองหรือ”
เธอไม่ค่อยคุ้นเคยกับเด็กสาวคนนี้เท่าใดนัก เคยเห็นเพียงไม่กี่ครั้งตอนที่เจียงฉู่เหยาพากลับมาที่บ้านพัก ในความทรงจำ เด็กคนนี้อายุยังน้อย แต่แววตากลับแฝงไว้ด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่ปิดไม่มิด จนทำให้ไม่อาจรู้สึกดีด้วยได้
หลินเยว่ซีแสร้งทำเป็นไม่สังเกตความเย็นชาของเมิ่งหว่านชิว เข้าไปใกล้แล้วกระซิบเบาๆ
“ป้าเมิ่ง ท่านมาหาท่านปู่เมิ่งกับท่านยายเมิ่งใช่ไหมคะ? หนูเจอท่านทั้งสองบ่อยๆ ร่างกายก็ยังแข็งแรงดี เพียงแต่ท่านยาย... ยังเป็นเหมือนเดิม” หลินเยว่ซีพูดด้วยสีหน้าเสียดาย
เมิ่งหว่านชิวได้ยินแล้วสีหน้าก็เย็นลงทันที แววตาเผยความรำคาญอย่างชัดเจน ไม่คิดจะสนใจหลินเยว่ซีอีก เด็กคนนี้ออกจะโกหกชัดๆ หากเจอผู้เฒ่าทั้งสองบ่อยจริง คงไม่รู้หรือว่าโรคของคุณยายของเซี่ยชวนหายดีแล้ว?
หลินเยว่ซีโดนเมินใส่ ก็แอบโกรธในใจ
หลังจากฟูมั่วเซวียนขาเจ็บ โอกาสที่จะได้พึ่งพาตระกูลฟูก็สูญสิ้นไปโดยสิ้นเชิง เธอจึงรีบหันไปมองบุตรหลานตระกูลใหญ่ในกรุงปักกิ่งคนอื่นๆ
หลังไตร่ตรองอยู่นาน เจียงเซี่ยซี พี่ชายคนโตของเจียงเซี่ยชวน ก็กลายเป็นหนึ่งในเป้าหมายสำรองของเธอ
ตระกูลเจียง แม้ฐานะจะด้อยกว่าตระกูลฟูอยู่เล็กน้อย แต่รากฐานในกรุงปักกิ่งแม้จะไม่โดดเด่นเท่าตระกูลฟู แต่ก็มั่นคงดั่งหินผา
ส่วนเจียงเซี่ยซี พี่ชายคนโตของเจียงเซี่ยชวน ก็กำลังรุ่งเรืองในกองทัพ เป็นที่ยอมรับกันทั่ววงการว่าเป็นหนุ่มมีความสามารถ