ขณะล้างมือ สายตาของเมิ่งหว่านชิวบังเอิญไปตกอยู่บนมือของเจียงมู่เหยียน ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที—แคลลัสบนมือของมู่เหยียนไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นภายในหนึ่งหรือสองปีแน่นอน
เจียงมู่เหยียนสัมผัสได้ถึงสายตานั้น แต่จะปิดก็ไม่ทันแล้ว แคลลัสเหล่านี้เป็นของเจ้าของร่างเดิม และช่วงเวลาที่ผ่านมา ก็ดีขึ้นมากแล้ว แต่จะให้หายไปหมดก็ยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก
เมิ่งหว่านชิวมองดูแคลลัสเหล่านั้น หัวใจเหมือนถูกของแข็งทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เจ็บจนหายใจไม่ออก เธอไม่อยากจินตนาการว่าลูกสาวต้องทนทุกข์ทรมานมามากแค่ไหน ทำงานหนักแค่ไหน ถึงได้ทิ้งร่องรอยเช่นนี้ไว้
ตอนนี้ ความเกลียดชังในใจเธอที่มีต่อพ่อแม่แท้ๆ ของเจียงฉู่เหยาก็เพิ่มขึ้นสุดจะทน พาลให้เจียงฉู่เหยาเองก็ทำให้เธอรู้สึกเบื่อหน่ายและห่างเหินจนพูดไม่ถูก
หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นพวกเขาแอบสลับเด็ก เจียงมู่เหยียนก็คงเติบโตท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่นของกรุงปักกิ่ง ถูกคนทั้งตระกูลเจียงทะนุถนอม ปลายนิ้วไม่ต้องแตะต้องน้ำเย็นน้ำร้อน จะต้องมาทนทุกข์แบบนี้หรือ?
เมิ่งหว่านชิวยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด ทำไมลูกของคนชั่วถึงได้เติบโตอย่างทะนุถนอมในตระกูลเจียงของพวกเขา แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเธอกลับต้องมาทนทุกข์ทรมานเช่นนี้
เมิ่งหว่านชิวถึงกับคิดจะไล่เจียงฉู่เหยาออกจากตระกูลเจียงทันที แต่พอคิดถึงที่คุณยายเจียงรักและปกป้องเจียงฉู่เหยามาหลายปี แววตาก็ฉายความเบื่อหน่ายออกมาเล็กน้อย
ระหว่างกินข้าว เมิ่งหว่านชิวค่อนข้างเงียบ มีเพียงแต่คอยตักอาหารให้เจียงมู่เหยียนไม่หยุด